http://www.dezpart.ir 2012-05-26T02:45:42+01:00 text/html 2012-02-22T13:04:11+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/344 <font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">از آرزوهای اولیه‌ی بشر این بود که بتواند مانند پرندگان پروزا کند به دنبال این هدف ابتدا از بالون‌هایی که پوشش آن از پارچه‌ای غیرقابل نفوذ بود استفاده کرد و درون آن‌ها را از گازهای سبک‌تر از هوا پر نمود و به آسمان صعود کرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما این نوآوری با خواست او فاصله‌ی زیاد داشت.لانگلی Langley منجم آمریکایی بود که در زمینه‌ای آئرودینامیک هم تحقیقات جالبی به‌عمل آورده بود، نحوه‌ی تأثیر هوا بر بال‌ها و نیز چگونگی تغییر این تأثیر را با شکل بال هواپیما دقیقاً مورد بررسی قرار داده بود لکن در ساختن هواپیما دستخوش اشتباهاتی گردید به‌ویژه در زمینه‌ی قدرت و مقاومت مواد ساختمانی که به‌کار برده خطاها فاحش بود. از این‌رو نتوانست هواپیمایی قابل استفاده و کارآمد بسازد. او در طی تحقیقات خود پنجاه‌هزار دلار از دولت کمک مالی دریافت کرده بود اما نتیجه‌ی کارش رضایت‌بخش نبود. به‌همین علت روزنامه‌ی نیویورک‌تایمز در یک سرمقاله‌ی بسیار انتقادی نوشت صرف وجوه ملی در راه تحقق بخشیدن به یک رؤیای واهی کاری احمقانه است و در همین مقاله اشاره کرده بود که بشر تا هزار سال دیگر قادر به پرواز نخواهد بود. فضا را ۹ روز پس از انتشار این مقاله برادران رایت Wright به‌نام‌های اورویل و ویلبر با استفاده از تجارب لیلینتال Lilienthal توانستند نخستین پرواز موفقیت‌آمیز خود را در هوا انجام دهند. لیلینتال مهندس آلمانی مانند بسیاری از مردان در رؤیای پرواز در آسمان‌ها بود، او پرواز پرندگان را منبع الهام خود قرار داده بود و می‌کوشید همان اصول را برای پرواز انسان معمول دارد و برای آن‌که نیازی به بر هم زدن بال‌ها نداشته باشد، همان دامی که برای بسیاری از مخترعان وجود داشت خود را به انجام پروزا با هواپیمای بی‌موتور قانع ساخت تا در آخرین سال‌های قرن ۱۹ اولین پرواز خود را با هواپیمای بدون موتور صورت داد. طولی نکشید این‌گونه پرواز‌ها به‌صورت رایج‌ترین ورزش هواپیمایی دهه‌ی آخر قرن ۱۹ درآمد. همان‌طور که یک قرن قبل صعود با بالون یک نوع تفریح به‌حساب می‌آمد. لیلینتال صدها بار این کار را با موفقیت انجام داد اما یک‌بار که سرگرم آزمایش سکان هواپیما بود بر زمین سقوط کرد و درذشت. اگر او ۷- ۸ سال دیگر زنده مانده بود پرواز برادران رایت را به چشم می‌دید. برادران رایت هیچ‌کدام تحصیلات دانشگاهی نداشتند ولی نشان دادند در سایه‌ی استعداد و پشتکار می‌توان مهم‌ترین کارها را انجام داد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اورویل برادر کوچک‌تر قهرمان دوچرخه‌سواری بود و با برادر بزرگ‌تر خود ویلبر یک کارگاه تعمیر دوچرخه به‌وجود آورده بودند. آن‌ها با توجه به ذوق مکانیکی که داشتند و با احتراز از خزاها و اشتباهات لیلینتال در صدد ساخت هواپیمای موتوردار و با سرنشین برآمدند. نخست بر آن شدند تا بال‌ایی برای دوچرخه بسازند و یک موتور احتراق داخلی بسیار سبک برای گرداندن ملخ آن تعبیه کنند. سپس مبادرت به ساختن شهپر یا بال‌های انتهایی نمودند که خلبان را قادر به کنترل هواپیما می‌کند. اورویل برادر کوچک‌تر برای اولین‌بار هواپیما را به مدت یک دقیقه و به‌طول ۲۶۰ متر به پرواز درآورد. در جائی که فقط ۵ نفر تماشاچی بود. اما دولت آمریکا چندان توجهی نسبت بدان مبذول نداشت و روزنامه Scientific American متذکر شد پرواز اورویل یک شوخی و فریب بیش نبوده است. با این حال در آزمایشی دیگر که انجام دادند پرواز نیم‌ساعت به‌طول انجامید و ۳۹ کیلومتر پرواز کردند. ویلبر هواپیما را به فرانسه انتقال داد و در آن‌جا مورد استقبال بی‌سابقه قرار گرفت. متأسفانه ویلبر به‌علت ابتلا به حصبه در ۴۵ سالگی چشم از جهان فروبست و نتوانست به روزگاری برسد که شاهد اهمیت کار خود و ارزش اختراع هواپیما باشد. اختراعی که قبلاً آن را یک شوخی می‌پنداشتند. با اینکه هواپیماها در طی جنگ جهانی اول به بمباران مناطق دشمن و پاره‌ای خدمات نظامی مبادرت کرده بودند هنوز هواپیما را وسیله‌ای برای حمل و نقل تقلی نمی‌نمودند. زمانی دولت آمریکا جایزه‌ای به مبلغ ۲۵ هزار دلار تعیین نمود تا به کسی اعطا گردد که بتواند یک‌سره از نیویورک به پاریس پرواز کند. لیندبرگ هوانورد آمریکایی توانست حمایت سرمایه‌داری را برای خرید یک هواپیمای کوچک جلب کند. آن‌گاه با آن مسافت مذکور را در ت۵/۳۳ ساعت طی نمود. بدین‌ترتیب لیندبرگ به‌صورت قهرمان قهرمانان درآمد و تظاهرات زیادی به نفع او صورت گرفت.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این پرواز اهمیتی بیش از یک عمل صرف قهرمانی داشت. پرواز لیندبرگ راه را برای بسط پروازهای مسافرتی و تجاری هموار ساخت. در دوران جنگ جهانی دوم کشورهایی که در جنگ شرکت داشتند توجهی فوق‌العاده به مسأله‌ی سرعت هواپیما مبذول نمودند. هواپیماهای آن عصر به حداکثر سرعت خود رسیده بود. پس از پایان جنگ تکنیک «پیش‌راندن با جت» یعنی استفاده از روانه‌ای از گازهای داغ در کار آمد. بدین ترتیب که عکس‌العمل ناشی از خروج با فشار گاز از دهانه‌ی رو به عقب، هواپیما را رو به جلو می‌راند. پس از پایان جنگ سرعت هواپیما به حدود ۱۲۰۰ کیلومتر در ساعت (برابر یک ماخ) رسید. ماخ واحد سرعت است که به افتخار ماخ فیزیک‌دان اتریشی نامگذاری شده است. شهرت عمده‌ی ماخ بر اثر نظراتی است که در زمینه‌ی حریان هوا ابراز داشته است. وی نخستین کسی بود که تغییر ناگهانی وضع هوا را تا هنگامی که سرعت متحرکی به سرعت صوت برسد مورد مطالعه قرار داده است. او سرعتی معادل سرعت صورت را یک ماخ نامید. اصولاً سرعت هواپیما به‌وسیله‌ی امواج فشار منتقل می‌شود، از این‌رو هر اختلال فشاری که در هوا پدید آید با سرعت صوت انتقال می‌یابد. هنگام حرکت هواپیما در هوا ذرات هوای واقع در مسیر آن راه را برای هواپیما باز می‌کنند. این امر تا هنگامی که سرعت هواپیما از سرعت صوت کمتر است به آسانی صورت می‌گیرد، زیرا در این‌صورت امواج فشار ناشی از حرکت هواپیما که با سرعت صوت منتشر می‌شوند به فاصله‌ی معتنابهی پیشاپیش آن حرکت می‌کنند. لکن وقتی سرعت هواپیما به سرعت صورت نزدیک می‌شود هواپیما روی به فرا رسیدن به امواج فشار خود می‌گذارد و ذرات هوا را مجال آن‌که از مسیر آن دور شوند نمی‌ماند بلکه مانند برفی که در جلو پارو انباشته شود هوا در جلو هواپیما متراکم می‌گردد. بدین ترتیب هنگامی که سرعت هواپیما به سرعت صوت برسید مقاومت هوا در مقابل حرت هواپیما ناگهان به شدت زیاد می‌شود. این ازدیاد مقاومت شدید را دیوار صوت می‌نامند. تحقیقات دامنه‌داری در زمینه‌ی فضانوردی صورت گرفت و منجر به آن شد دانشمندان آمریکا و شوروی اقدام به تعلیم فضانوردان خود برای اکتشافات فضایی بنمایند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">یکی از فضانوردان شوروی گاگارین بود که علاقه‌ی فوق‌العاده‌اش به فن هوانوردی او را به دانشکده‌ی خلبانی کشاند. پس از مدتی در آوریل ۱۹۶۱ با یک قمر مصنوعی به نام واستوک I به فضا صعود کرد و در مداری برگرد کره‌ی زمین قرار گرفت. پرواز او در نقطه‌ای مجاور دریای خزر صورت گرفت و مدت ۱ ساعت و ۸ دقیقه به‌طول انجامید. در تمام مدت پرواز میان این نخستین کیهان نورد و زمین ارتباط رادیویی برقرار بود. گاگارین در طول مدت پرواز برنامه‌های تحقیقات متنوعی اجرا می‌کرد. او نخستین کسی است که مدت درازی حالت بی‌وزنی را تحمل کرده است. موقع برگشت به‌وسیله‌ی ترمز خاصی که خلاف جهت حرکت بود وارد جو زمین گردید. سپس عمل ترمز کردن تحقت کنترل پایگاه زمینی نخست به کمک باله و سپس با چتر نجات صورت گرفت آن‌گاه محفظه‌ی اصلی از سفینه‌ی فضایی جدا شد و هر دو قسمت در فاصله‌ی چند کیلومتری که پیش‌بینی شده بود در نزدیکی حاجی‌طرفان به زمین نشست. بعد از گاگارین فضانوردان آمریکایی نیز انجام مأموریت‌های فضایی را به‌عهده گرفتند که بین آن‌ها می‌توان از گلن Glenn نام برد. کسی که در جنگ جهانی دوم و در جنگ کره شرکت داشت و جمعاً ۲۴ مدال و نشان گرفت. علاقه‌ی فراوانی به کارهای مخاطره‌آمیز داشت. به‌طوری که دوران صلح یا جنگ برایش فرقی نداشت. او یک‌بار مسافت لوس‌آنجلس تا نیویورک را با سرعتی سریع‌تر از سرعت صوت پرواز کرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">نزدیک به یک سال بعد از گاگارین در مدار کره‌ی زمین قرار گرفت و مدت ۴ ساعت و ۵۶ دقیقه سه بار دور کره‌ی زمین گردش نمود.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اکنون مسابقه‌ی اکتشاف از طرف دولت‌های آمریکا و شوروی به سرعت دنبال می‌شود تا روزی که «رسد آدمی به جایی که به‌جز خدا نبیند»</span></font> text/html 2012-02-22T13:02:49+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/343 <div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2">بدون اغراق کامپیوتر، موجب گسترش شگرف کلیه علوم و به ویژه دانش فضا در رابطه‌ای تنگاتنگ و دوسویه بوده است. همان اندازه که کامپیوتر در گسترش فضانوردی سهیم بوده، دانش فضا نیز در راستای خود و برای نیل به اهداف خود و بیشتر از هر دانش دیگری، موجب پیشرفت کامپیوتر شده است. علوم و تکنولوژی فضانوردی و علوم کامپیوتر، دو روی یک سکه و مدیون همدیگر هستند.<br>نقش کامپیوترها در تکنولوژی فضانوردی، آنچنان مهم است که اساسا بدون آن، این فن‌آوری به هیچ وجه امکان رشد و پیشرفت نداشت. کامپیوترها که در اواخر دهه ۱۹۴۰ میلادی ساخته شدند، در آغاز به بزرگی یک ساختمان بوده و هزینه گزاف و مصرف برق بسیار بالایی داشتند. در دهه ۱۹۶۰ پس از سودجستن از ترانزیستور به مقدار زیادی از حجم، وزن و مصرف برق دستگاههای کامپیوتری کاسته شد. تکنولوژی فضایی که از پیشرفت تمام صنایع در جهت گسترش خود استفاده می‌کرد، همزمان آن صنایع را در جهت پیشرفت نیازهای خود رشد می‌داد. مهمترین نیاز این تکنولوژی عبارت بود از کاستن از حجم، وزن و مصرف برق دستگاههایی که موشکها و ماهواره‌ها، آنها را با خود حمل می‌کردند. درحقیقت، در ارتباط با همین نیاز بود که در دهه ۱۹۷۰ مدارهای مجتمع اختراع شده و تکامل پیدا کردند و امروزه کامپیوترها به صورت متکامل PC و ابررایانه درآمده‌اند.<br>از جمله سودجستن از کامپیوتر در علوم فضایی می‌توان موارد زیر را بر شمرد:<br>▪ پیدا کردن مختصات سفینه‌ها در فضا.<br>پیدا کردن مختصات یک سفینه در فضا و همچنین مختصات سیارات و دیگر اجرام شناور در فضا، نیازمند محاسبات پیچیده و سنگینی است. انجام این محاسبات بدون استفاده از کامپیوتر، ماه‌ها طول می‌کشد. در حالیکه با کمک کامپیوتر می‌توانیم در ظرف چند دقیقه و با دقتی بسیار بالا، اطلاعات مورد نیاز خود را در دست داشته باشیم.<br>▪ کنترل رادیوتلسکوپ‌ها و هماهنگی آنها با سفاین فضایی.<br>رادیوتلسکوپ‌ها همیشه باید همراه با سفاین حرکت کنند و در صورت لزوم همراه با آنها تغییر جهت بدهند. انجام محاسبات مربوط به کنترل رادیوتلسکوپ‌ها و هماهنگ کردن آنها با سفاین فضایی هم بر عهده کامپیوترهاست.<br>▪ طراحی، ساخت و آزمایش سفاین فضایی.<br>پیش از ساختن یک سفینه فضایی، باید مدلهایی از آن ساخته و آزمایش شود. ساختن مدلها نیاز به هزینه گزافی داشته و زمان زیادی می‌برد. با شبیه‌سازی به وسیله کامپیوتر، در زمان و هزینه به مقدار زیادی صرفه جویی شده و از خطرهایی که در این مسیر وجود دارد جلوگیری می‌شود.<br>▪ کنترل سفاین با سرنشین و بدون سرنشین.<br>یک موشک پیش از پرتاب از سکو، باید در مسیر از پیش تعیین شده‌ای حرکت کرده به سوی مقصد برود. این موشک به هردلیلی ممکن است منحرف شود. کامپیوترهای درون موشک و یا کامپیوترهای ایستگاه‌های زمینی وظیفه دارند تا میزان خطا را بدست آورده و موشک را به مسیر درست بازگردانند. همچنین سفاین بدون سرنشینی که روی سیارات دیگر نشسته‌اند و یا در مدار آن قرار دارند و آزمایش‌های مربوط به کشف حیات و آب را انجام می‌دهند، همگی به وسیله کامپیوترها کنترل می‌شوند.<br>▪ فرآهم کردن اطلاعات مورد نیاز برای فضانوردان.<br>یک فضانورد باید اطلاعات مورد نیاز را همواره در دسترس داشته باشد. این اطلاعات نیازمند محاسبات پیچیده‌ای است که باید در اسرع وقت و کمترین زمان فراهم شود. این کار هم تنها از عهده کامپیوترها بر می‌آید که دارای قدرت محاسباتی و توان پردازشی بسیار بالایی هستند.<br>▪ ارتباطات به ویژه در رابطه با انتقال تصاویر از کرات دیگر.<br>برای درک شرایط محیطی سیارات دیگر، هیچ چیزی روشن‌کننده‌تر و بهتر از یک عکس نیست. وظیفه کامپیوترها گرفتن عکس، ارسال آنها به زمین، رتوش کردن و قابل رویت کردن آنها برای ماست. تصاویری که توسط سفاین فضایی و تلسکوپ‌های فضایی ارسال شده‌اند، همگی به وسیله کامپیوترها پردازش می‌شوند.<br>▪ آزمایش‌هایی به ویژه در جهت پیداکردن حیات در کرات دیگر.<br>کشف حیات در سیارات دیگر مهمترین وظیفه‌ای است که یک کامپیوتر مستقر در سفینه انجام می‌دهد. سفاینی که در سیارات دیگر فرود می‌آیند وظیفه دارند که آن سیاره را از جهت مواد معدنی و همینطور امکان وجود حیات بررسی کنند، نتایج حاصله را برای پردازش به کامپیوترها داده و نتیجه نهایی را به زمین ارسال کنند. به این ترتیب ما می‌توانیم بفهمیم که چه کواد معدنی و شاید هم آلی در آن سیاره وجود دارد و آیا اصولا امکان ظهور حیات در آن سیاره وجود دارد و یا خیر.<br>▪ شبیه‌سازی سفرهای فضایی برای فضانوردان.<br>شبیه سازی یک سفر فضایی برای فضانوردان یکی از مهمترین وظایف کامپیوترها است. یک فضانورد نیاز به تمرین دارد و در این تمرینات، ‌خطرهای زیادی او را تهدید می‌کند. اما در شبیه‌سازی کامپیوتری، یک فضانورد می‌تواند به فضا برود، در میان سیارات مسافرت کند، با انواع خطرات مواجه شود و بدون اینکه خطری او را واقعا تهدید کند، سر جای نخست خود باز گردد.<br>▪ حفظ ایمنی پرواز به ویژه در رابطه با قدرت انفجاری موشک.<br>مسافرت به فضا نیازمند قدرت انفجاری زیادی برای خنثی کردن شتاب ثقل زمین است. این قدرت انفجاری بالا، همواره با خطراتی همراه بوده که مشهورترین آنها در سالهای اخیر انفجار فضاپیماهای چالنجر است. همچنین انهدام فضاپیمای کلمبیا به هنگام بازگشت به زمین هم نمونه‌ای از نصرات فراوانی است که در کمین کیهان‌نوردان است. برای جلوگیری از بروز چنین حوادثی باید هماهنگی لازم میان تمام دستگاه‌های سفینه بر قرار باشد و این هماهنگی تنها از عهده کامپیوتر برمی‌آید.<br>با توجه به این مسایل و مشکلات است که ما می‌بینیم تکنولوژی فضانوردی تنها با کمک کامپیوتر امکان رشد و پیشرفت داشته و با کمک کامپیوتراست که امروزه سفاین فضایی ساخت دست بشر توانسته‌اند از منظومه شمسی خارج شوند.</font></div> text/html 2012-02-22T13:01:11+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/342 <font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">كنستانتین تسیلوفسكی ، مهندس و معلم پرآوازه روس كه او را یكی از بنیانگذاران عصر فضا می دانند، وقتی هنوز پروازهای فضایی رویای دور از ذهن علم زمان بود، تقدیر انسان در مقابله با جهان آینده را این گونه تصریح كرد: «زمین گهواره تمدن است. اما هیچ كودكی را نمی توان برای همیشه در گهواره نگاه داشت» این طرز تفكر اگرچه زمانی بسیار خیالپردازانه به نظر می رسید، اما هر چه زمان بیشتر به پیش می رود ضرورت آن بیشتر از گذشته ، خود را به جامعه تحمیل می كند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ریشه اندیشه سفر به فضا و آرزوی پرواز در آسمان ها و مهاجرت به دنیاهای دیگر را باید در اعصار و قرون بسیار دور جستجو كرد. انسان از زمانی كه به خاطر می آورد، مجذوب جهان شگفت انگیز آسمان شب بوده و همواره سعی می كرده است تا بتواند درك بهتری از این جهان به دست آورد و آن را قابل دستیابی كند. زمانی این تلاش در قالب و چهره اساطیر خود را نشان داد و زمانی دیگر در قالب افسانه ها و داستان ها و زمانی در قالب تخیل های آینده نگرانه و در دوره ای بسیار جدید، به شكل واقعیت های فیزیكی و بیرونی درآمد. در طول این تاریخ طولانی ، نوع نگاه به آسمان نیز دگرگون شده است.اگر زمانی كشف دنیاهای ناشناخته عامل اصلی تحریك كنجكاوی بشر برای درك فضا بود، اینك به نظر می رسد نیازهای اساسی باعث ایجاد شتاب جدید در این عرصه شده است. نگاهی به حضور انسان در فضا اكتبر سال 1957 زمانی بود كه انسان قدم به فضا گذاشت.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ماهواره كوچكی به نام اسپوتینك 1 ، از سوی اتحاد جماهیر شوروی سابق به فضا رفت و صدای ضربان مانند آن برای بسیاری استعاره ای از تولد عصر فضا بود. پرتاب اسپوتینك در آن دوره فراتر از ماجراجویی علمی بود و همان گونه كه بعدها روس ها اعلام كردند هدف اصلی ، پیشبرد سیستم های دفاع فضایی بود؛ اما این شروع اگرچه ریشه در دل جنگ جهانی و فناوری موشك های VII آلمانی داشت ، مسیری متفاوت را در پیش گرفت و دستاوردهای صلح جویانه آن به طور چشمگیری بر استفاده های نظامی از آن غلبه یافت. پرتاب اسپوتینك 1 در آغاز جنگ سرد رقابت دو ابرقدرت ، زمان را به فضا كشاند و در پی پرتاب اسپوتینك ، از سوی روس ها، امریكایی ها همیشه چند قدم عقب تر از رقیب شان ، آنها را دنبال می كردند. اولین انسان در فضا، اولین بانوی فضانورد در فضا، اولین عملیات الحاق فضایی و نخستین سفر رباتیك به دنیاهای دیگر، دستاوردهایی بود كه روس ها حریف را شكست دادند.امریكا كه در آن روزگار نگران وجهه عمومی خود بود در دهه 1960 سعی كرد با پیروزی در یكی از مهم ترین چالش ها، كل رقابت را به نفع خود خاتمه دهد و این گونه بود كه جان ، اف ،كندی رئیس جمهور وقت ایالات متحده ، در سخنرانی معروفی كه در آغاز دهه 1960 ایراد كرد، ناسا (سازمان هوا و فضانوردی امریكا) را مامور كرد تا پیش از پایان دهه 60 فضانوردی را بر سطح ماه فرود آورد.این اقدام پر هزینه كه فراتر از توان فنی آن زمان بود با این جمله كندی توجیه شد « ما به ماه خواهیم رفت نه به این دلیل كه این كار ساده ای است ، بلكه به این دلیل كه چالشی بسیار دشوار است».بدین ترتیب ، مجموعه صدها هزار نفر از بهترین كارشناسان جهان در ناسا ماموریتی را آغاز كردند كه میلیاردها دلار هزینه دربرداشت و در نهایت با فرود محفظه مه نشین عقاب ، در ماموریت آپولو 11 بر سطح ماه و قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ بر سطح قمر زمین ، این طرح با موقعیت به نتیجه رسید. زمانی كه آرمسترانگ لحظاتی پس از پای گذاشتن به ماه وضعیت خود را با جمله معروف قدمی كوچك برای یك انسان و جهشی غول آسا برای بشریت توصیف كرد بسیاری گمان می كردند انسان وارد عصر تسخیر فضا شده است و به زودی شركت های مسكونی و تحقیقاتی در ماه تاسیس خواهند شد و نخستین پیشگامان به مریخ گام خواهند نهاد و تا پایان قرن بیستم بدنه و ساختار اصلی نخستین مستعمره های انسانی در فضا بنا نهاده خواهد شد. حتی بسیاری معتقد بودند بازی های المپیك در سال 2000 در ماه برگزار خواهد شد؛ اما این اتفاق نیفتاد. مهم ترین دلیل كاهش سرعت پیشرفت های فضایی را باید در مساله ای به نام بودجه و پایان دوره جنگ سرد و رقابت های فضایی این عصر جستجو كرد. هزینه های اكتشافات سرنشین دار با توجه به هزینه های بالای اكتشافات سرنشین دار، دانشمندان و مهندسان سعی كردند بودجه خود را صرف تحقیقات و اكتشافاتی كنند كه با صرف هزینه كمتر دستاوردهای بیشتری را به ارمغان بیاورد. به همین دلیل ، اگر چه تحقیقات بر سر اثرات اقامت طولانی مدت حضور انسان در فضا بویژه در طرح ایستگاه فضایی میر و ایستگاه بین المللی فضایی ادامه یافت ، اما این كاوش های كوچك و كم سرو صدا بود كه افق دید دانشمندان در خصوص جهان را بهبود بخشید و از سویی دیگر فرآیندی مهم را در افزایش شرایط زندگی انسان به سیاره زمین فراهم آورد</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">.امروزه بدون این كه خودمان متوجه شویم ، شاهد رشد و نفوذ جدی و چشمگیر فناوری های فضایی در زندگی روزمره خود هستیم.از ارتباطات رادیویی و تلویزیونی گرفته تا شبكه اینترنت و كنترل بسیاری از شوون زندگی مدرن و مسائلی مانند جهت یابی تا تعیین منابع سطحی و زیرسطحی و تصویربرداری های شناسایی و پیش بینی حوادث غیرمترقبه تا هزاران كاربرد خرد و كلان دیگر.اما این تازه آغاز دوره فضاست. كاوش های فضایی باعث شده است بسیاری از سیارات و مناطق دور دست كیهان مورد كاوش قرار گیرد. برخی از قدیمی ترین و بنیادی ترین پرسش های بشر امروز به واسطه چنین فناوری ای است كه زیر ذره بین علم قرار گرفته و این راهی طولانی است كه تازه گام های نخست آن برداشته شده و انسان را برای دور تازه ای از سفرهای فضایی آماده كرده است.بزودی فصل جدیدی از سفرهای فضایی رباتیك و سرنشین دار آغاز خواهد شد، اما این بار سفرها تفاوت فاحشی با سفرهای قبلی خواهد داشت و آن انجام آنها برپایه نیازهای واقعی انسان و نه صرف ارضای كنجكاوی است.اگر چه همیشه كاوش های محض علمی ادامه خواهد یافت تا زمینه هایی را ایجاد كند كه روزی ارزش كاربردی پیدا كند، اما سفرهای كاربردی جدیدی در راه است. با اهدای جایزه انصاری X پرایز در چند سال قبل ، صنایع خصوصی به طور جدی وارد رقابت های فضایی شدند. انوشه انصاری ، پشتیبان این جایزه و نخستین بانوی فضاگرد جهان معتقد است: «حضور بخش خصوصی ، انقلابی جدید در عرصه فضا ایجاد خواهد كرد. همان طور كه ورود آن به حوزه اینترنت كه مدت ها با سختی به حیات خود ادامه می داد باعث شد این شبكه چنین عالمگیر شود، در فضا نیز با وارد شدن مباحث مربوط به حوزه رقابتی و منافع كلانی كه در فضا وجود دارد، باعث رشد پیشرفت های جدی در این حوزه خواهد شد».در كنار بخش خصوصی كه از الان عزم خود رابرای برقراری خطوط پروازهای فضایی شخصی تا زیر مدار (ارتفاع 100كیلومتری )، سفرهای تفریحی به هتل های فضایی در مدار زمین و حتی سفر سرنشین دار به ماه جزم و جایزه گوگل X پرایز را در این موارد وضع كرده است ، بخش ها و آژانس های دولتی نیز سفرهای جدیدی را هدف گرفته اند. هم اكنون دهها طرح از سوی اروپا، امریكا، ژاپن ، چین ، روسیه و حتی هندوستان برای سفر به ماه در نظر گرفته شده است و این بار این سفر فقط برای رفتن نخواهد بود.نشانه ها و طرح های پراكنده نشان دهنده عزم این باره كشورها برای آغاز مستعمره سازی سیارات است.اگر به یاد آوریم كه جمعیت بشر از آغاز تاریخ تا ابتدای قرن 20 تنها 2.5 میلیارد نفر شده بود و از ابتدای قرن 20 تا ابتدای قرن 21 به بیش از 7 میلیارد نفر افزایش یافته و اگر به یاد آوریم كه منابع زمین هم به همین سرعت در حال نابودی است. آن گاه طبیعی است كه به فكر منابع جدید باشیم و حتی در دیدگاهی تخیلی ، به فكر ساخت شهرك هایی مسكونی بر ماه و شاید زمانی در دیگر سیارات باشیم.خوشبختانه منبع عظیمی از مواد اولیه و دنیایی از فرصت ها پیش روی ماست كه بویژه با توجه به افزایش روند تخریب زمین می توان از آن برای ساختن آینده استفاده كرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این مساله در كنار آثار مهمی كه خواهد داشت باعث ایجاد بحث جدید حقوق فضا نیز می شود و ده ها بحث را با خود به همراه خواهد داشت.كسانی كه امروز در این زمینه فعال تر باشند، فردا كه استفاده از فضا از یك آینده نگری به یك ضرورت تبدیل خواهد شد، سهم بیشتری برداشت خواهند كرد.خوشبختانه در سال های اخیر، سازمان فضایی ایران گام هایی مثبت را در راه مشاركت در فضا برداشته است ، اما باید به یاد داشت كه ما در این زمینه از دنیا عقبیم و اگر بسرعت حركت نكنیم عقب خواهیم ماند.</span></font> text/html 2012-02-22T12:53:46+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/341 <font size="2"><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"></font><div style="text-align: center; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/central_japan_international_airport1.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br></font></div><font size="2"><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"></font><div style="text-align: justify;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">بدون شک فرودگاه کانسای ژاپن را که نمادی از معماری «های تک» است، می توان از جمله دستاوردهایی دانست که نه تنها با تکیه بر فناوری پیشرفته زمان خود طراحی و ساخته شده، بلکه بقای آن هم وابسته به تجهیزات بسیار پیشرفته است.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">با ورود به عرشه پل ارتباطی این فرودگاه و پرداخت عوارض ۱۷ دلاری آن، در واقع شما بلیت ورود به یک نمایشگاه دائمی فناوری را به جای قبض عوارض دریافت می کنید. پلی به طول ۵/۲ کیلومتر با ۶ مسیر مخصوص عبور اتومبیل و یک مسیر مخصوص قطار مسافربری، این فرودگاه را که در اصل یک جزیره ۵۰۴ هکتاری است به شهر ساحلی «کوبه» ژاپن متصل می کند. البته این پل تنها مسیر دسترسی به فرودگاه بین المللی کانسای نیست و مسافران به وسیله کشتی های تندرو از کوبه (نزدیک ترین شهر ساحلی ژاپن) در مدت زمان کمتر از ۳۰ دقیقه و از دورترین شهر ساحلی ژاپن یعنی «تاکوشیما» در مدت زمان ۸۰ دقیقه به این فرودگاه (که روزانه بیش از یکصد هزار مسافر را جابه جا می کند) دسترسی پیدا می کنند.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">عملیات اجرایی این فرودگاه که طرح آن در سال ۱۹۸۷ به وسیله «رنزو پیانو» معمار برجسته ایتالیایی ارائه شد، در سال ۱۹۹۵ با تلاش بیش از شش هزار نفر به اتمام رسید و به وسیله امپراتور ژاپن افتتاح شد و تاکنون مجهز به چنان امکانات پیشرفته یی شده است که نمونه آن در هیچ فرودگاه دیگری در جهان وجود ندارد. پس از عبور از پل ورودی به فرودگاه به طول ۵/۳ کیلومتر (که بزرگترین پل آبی در جهان هم محسوب می شود) به فرودگاهی می رسیم که روی یک جزیره مصنوعی آرمیده است؛ جزیره یی که فقط عملیات خاکریزی آن به وسیله شناورهای عظیم الجثه حامل میلیون ها تن شن و ماسه، نزدیک به سه سال طول کشیده است. اولین چیزی که هنگام ورود از راه یکی از ۴۴ ورودی به ساختمان اصلی فرودگاه، توجه شما را به خود جلب می کند، پیغامی است که از تلفن همراهتان دریافت می کنید. این پیغام به وسیله سیستم فرودگاه برای شما ارسال شده و به شما اطلاع می دهد که می توانید تمامی اطلاعات پرواز فرودگاه کانسای و فرودگاه مقصدتان را به همراه همه اطلاعات اقامتی، سیاحتی مورد نیازتان به زبان دلخواهتان به وسیله تلفن همراه خود، در اختیار داشته باشید.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در این فرودگاه، هیچ کس نگران کنترل بلیت، بار و گذرنامه خود نیست، زیرا هنگام عزیمت به فرودگاه تمامی این تشریفات بدون اطلاع خود مسافر انجام شده است و بار مسافران به وسیله نقاله هایی که در ورودی فرودگاه در حال چرخش هستند، از داخل کانال های ویژه یی به طرف هواپیمایی که منتظر مسافران است، هدایت شده و یک سیستم امنیتی موقعیت آنها را برای مسافران مشخص می کند. درون ساختمان فرودگاه به رغم وجود حداقل ۱۰ هزار مسافر که به طور مداوم در حال ورود و خروج از ساختمان هستند، همواره هوای تمیزی در جریان است و دلیل آن هم وجود سامانه تهویه استثنایی ساختمان است که به سقف غول پیکر ساختمان متصل است. این سقف که به شکل قوسی طراحی شده و ۹۰ هزار متر مربع مساحت آن است، با بررسی ها و آزمایش های فراوان در کارگاه معماری «رنزو پیانو» و با همکاری مهندسان مکانیک ژاپنی و با استفاده از کمترین تجهیزات مکانیکی طراحی و تولید شده است.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">جالب اینکه این سقف هوشمند است و نسبت به دمای هوای محیط و نیز کیفیت هوای هر قسمت از ساختمان تغییر حالت می دهد. فرودگاه کانسای ژاپن تنها فرودگاه جهان است که نابینایان در آن کاملاً راحت هستند زیرا طراحان این بنای عظیم به فکر مسافران نابینا هم بوده و برجستگی هایی روی ستون های ورودی و خروجی تمام راهروهای فرودگاه قرار داده اند که براساس خط بریل است و نابینایان می توانند با لمس کردن آنها دقیقاً متوجه شوند در چه بخشی از فرودگاه قرار دارند و به وسیله این اطلاعات مسیر مورد نیاز خود را هم به درستی پیدا کنند. علاوه بر این روی تمام موانع عبور و مرور هم اطلاعاتی وجود دارد که به طور کامل به نابینایان کمک می کند. این تنها نمونه کوچکی از امکانات رفاهی بی نظیر این فرودگاه پیشرفته است.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">سازه اصلی این فرودگاه ۱۸ میلیارد دلاری که جزیره زیر پای خود را به زانو درآورده است، از یک سیستم هوشمند بسیار پیشرفته برخوردار است و در برابر زلزله های ۹ ریشتری هم به راحتی مقاومت می کند.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">البته کارشناسان تخمین زده اند که این جزیره مصنوعی هر ۵۰ سال، ۱۱ متر نشست می کند که البته این مشکل هم به وسیله طراحان فرودگاه برطرف شده است زیرا اولین و کوچک ترین لغزش ناشی از این نشست ها، به وسیله حسگرهایی که روی تمامی ۱۱۰۰ ستون فرودگاه نصب شده اند، به مرکز کنترل مربوطه ارسال می شود و در این صورت ستون هایی که مانند ستون برج کنترل فرودگاه، سوار بر برجک های هیدرولیک اتوماتیک هستند، بلافاصله و به سرعت ستون را به تراز قبلی و به وضعیت گذشته برمی گردانند. در مورد دیگر ستون ها هم گروه های متخصص مستقر در بخش نگهداری فرودگاه با استفاده از جک های هیدرولیکی، ستون هایی را که در اثر نشست تغییر اندکی کرده اند، بلند کرده و به وسیله ورقه های فولادی که با ضخامت های مختلفی در اختیار دارند، ستون را به بخش هم تراز با دیگر ستون های دیگر این ابرساختمان بازمی گردانند، بنابراین این فرودگاه مجهز به سیستم بسیار پیشرفته یی است که وظیفه کنترل چندصد ستون بزرگ فولادی را برعهده دارد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">بسیاری از امکانات و تجهیزاتی که در حال حاضر در این فرودگاه پیشرفته وجود دارد، در جهان بی نظیر است و این به دلیل توجه و آینده نگری طراحان و سازندگان این بنای عظیم است که در حال حاضر راحتی و آسایشی مثال زدنی را برای مسافرانش به همراه آورده است.</span></font><br><div style="text-align: center;"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/central_japan_international_airport.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"></div></div> text/html 2012-02-22T12:53:19+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/340 <font style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;" size="2">هوا فضا چیست؟ کار یک مهندس هوافضا چیست؟ یک مهندس هوا فضا در پایان دوره کارشناسی چه توانایی‌هایی دارد؟ هدف از تربیت یک کارشناس هوافضا چیست؟ گرایشها و شاخه‌های رشته دانشگاهی مهندسی هوافضا در دوره کارشناسی ارشد چیست؟<br>رشته هوا فضا یکی از رشته‌های گروه فنی مهندسی است.با توجه به رشد سریع و ناگهانی این علم در دهه‌های اخیر هم‌اکنون این رشته جزو رشته‌های استراتژیک علوم به حساب می‌آید.ولی با این وجود این رشته در ایران از قدمت زیادی برخوردار نیست.<br>رشته مهندسی هوا فضا برای اولین بار در سال ‌١٣٦٦ وارد ایران شد و اولین دوره کارشناسی این رشته را دانشگاه پلی‌تکنیک(امیرکبیر) راه اندازی کرد.هم اکنون این رشته در ‌٥ دانشگاه صنعتی شریف ، امیرکبیر ، امام حسین (ع) ، شهید ستاری و آزاد شعبه علوم و تحقیقات تدریس می‌شود .<br>همچون اکثر دیگر رشته‌های مهندسی طول متوسط دوره تحصیلی برای دوره کارشناسی ‌٤ سال است . و همچون بسیاری از رشته های مهندسی دروس این مجموعه شامل دروس عمومی ، پایه ، اصلی ، تخصصی ، کارگاهی و کارآموزی است و زمینه‌هایی چون آیرودینامیک ، سازه هوایی ، مکانیک پرواز و جلوبرنده‌ها دروس تخصصی این رشته را شامل می‌شوند .<br>باید توجه داشت که صنایع هوافضا در دنیا یکی از پیشروترین زمینه‌های تحقیقاتی است و همواره موجبات ترقی و جهش در سایر رشته‌های علوم و مهندسی را فراهم ساخته و در این راستا بودجه‌های عظیم نظامی و غیرنظامی را به خود اختصاص داده است ، موضوعاتی از قبیل طراحی و ساخت هلیکوپتر ، هواپیمای بدون سرنشین ، بدون موتور ، عمود پرواز و یا جنگنده از یک طرف و ساخت پایگاههای فضایی ، مسافرت به کرات دیگر و از طرف دیگر جامعیت و حساسیت این رشته را بیش از پیش روشن می‌سازد .<br>به طور کلی میتوان گفت هدف از تحصیل در این رشته آشنایی با شرایط اجسام پرنده و یا اجسام دارای شرایط جسم پرنده و بررسی و تحلیل این شرایط است .<br>دکتر کامران رییسی استاد رشته مهندسی هوافضای دانشگاه صنعتی امیرکبیر در معرفی این رشته می‌گوید: مهندسی هوافضا مجموعه‌ای از علوم و توانایی‌های علمی و عملی در زمینه تحلیل ، طراحی و ساخت وسایل پرنده‌ نظیر هواپیماها ، چرخ‌بال‌ها ، گلایدرها ، موشک‌ها و ماهواره‌ها است.<br>یکی از دانشجویان کارشناسی ارشد این رشته نیز مهندسی هوا فضا را علمی استراتژیک می‌داند که در آن از همه علوم از جمله متالوژی ، کامپیوتر و الکترونیک استفاده می‌شود و هدف آن تربیت کارشناسانی است که کادر مورد نیاز محاسبات ، طراحی ، تحقیقات و ساخت صنایع مختلف هواپیمایی ، چرخ‌بال‌سازی و موشکی را تامین سازند. به همین دلیل دانشجویان این رشته موظف هستند که در طی تحصیل ‌٣ واحد پروژه بگیرند و در تابستان نیز در دفاتر مهندسی صنایع مربوط کارآموزی بکنند .<br>دروس تخصصی رشته مهندسی هوافضا بر چهار پایه کلی استوارند این چهار رکن اصلی عبارتند از : آیرودینامیک ، جلوبرنده ها ، مکانیک پرواز و سازه‌های هوافضایی .<br>به عنوان توضیح میتوان به این نکات اشاره کرد که :<br>آیرودینامیک به مطالعه و بررسی جریان هوا ، محاسبه نیروها و گشتاورهای ناشی از آن بر روی جسم پرنده می‌پردازد و مهندس هوا فضا با فراگیری این علم به تحلیل جریان‌های پیچیده در اطراف اجسام پرنده پرداخته و با به دست آوردن نیروهای آئرودینامیکی امکان بررسی پایداری و طراحی سازه را فراهم می‌کند .<br>جلوبرنده‌ها به مطالعه و بررسی سیستم‌های جلوبرنده اعم از موتورهای پیستونی ، توربینی ، راکت‌ها و نحوه تولید نیروی رانش در آنها می‌پردازد .<br>مکانیک پرواز به مطالعه و بررسی رفتار و حرکات جسم پرنده با استفاده از اطلاعات آئرودینامیکی ، هندسی و وزنی می‌پردازد و در واقع علم مکانیک پرواز از عملکرد ( performance ) تشکیل می‌شود و عملکرد به بررسی برد ، مسافت نشست و برخاست ، مداومت پروازی در سرعت‌های مختلف و پایداری و کنترل وسایل پرنده می‌پردازد .<br>سازه‌های هوافضایی به مطالعه و بررسی سازه‌های هواپیما و دیگر وسایل پرنده می‌پردازد و هدف آن طراحی سازه‌هایی است که علاوه بر استحکام کافی در برابر بارهای آئرودینامیکی و سایر بارهای استاتیکی وارد بر وسایل پرنده ، حداقل وزن ممکن را نیز داشته باشند .<br>قابل ذکر است که این رشته در مقطع کارشناسی ارشد ( در ایران ) دارای همین گرایشها میباشد و هم اکنون قابلیت ادامه تحصیل در رشته هوا فضا در داخل کشور تا مقطع دکترا میسر میباشد .<br>رشته هوافضا قرابت زیادی با تمامی گرایشهای مهندسی مکانیک دارد به این جهت دارای تعدادی واحد مشترک با گرایشهای مهندسی مکانیک مثل جامدات و سیالات میباشد .<br>و اما در مورد دورنمای شغلی و آینده کاری فارق التحصیلان رشته مهندسی هوا فضا :<br>در این زمینه دکتر رییسی اشاره می‌کند که:<br>همان‌طور که پیش از این گفتیم هدف اصلی صنعت هوافضا طراحی و ساخت وسایل پرنده است ، در نتیجه فارغ‌التحصیلان مهندسی هوافضا می‌توانند در صنایع و موسسات تحقیقاتی هواپیمایی ، موشکی و ماهواره فعالیت بکنند و همچنین در کلیه موسسات و سازمانهایی که به نحوی از وسایل پرنده استفاده می‌کنند ، به عنوان کارشناس تحقیق در عملیات و تعمیر و نگهداری خدمت کنند. اما علاوه بر اشتغال در مراکز فوق یک مهندس هوافضا با تسلط بر علوم آئرودینامیک ، طراحی سازه و روشهای طراحی توربو ماشین‌ها توانایی‌ کار در شاخه‌های متعددی از مهندسی و پروژه‌های خارج از حیطه صنایع هوافضایی را نیز دارد.<br>کاربرد زمینه‌های مطالعاتی یک مهندس هوافضا تنها به طراحی هواپیما و وسایل پرنده محدود نمی‌شود. برای مثال آئرودینامیک خودروها از برخی جهات شباهت زیادی به آئرودینامیک هواپیما دارد و امروزه در اغلب صنایع خودروسازی با استفاده از تونل باد و علم آئرودینامیک ، خودروهای کم مصرفتری می‌سازند. فرایند سیستم‌های کنترل صنعتی نیز با فرایندهای طراحی کنترل در وسایل پرنده بر یک مبنا است و همچنین سازه اتومبیل و کشتی مشترکات زیادی با سازه یک هواپیما دارد و بالاخره توربین‌های گاز یک نیروگاه یا ایستگاه پمپ گاز همانند یک موتور جت تحلیل و طراحی می‌گردند. در نتیجه یک مهندس هوافضا علاوه بر شرکت‌های هوایی در نیروگاهها ، صنایع نفت و گاز و صنایع خودروسازی فرصتهای شغلی خوبی دارد.<br>و اما در مورد مشکلات و دشواری‌های شغلی فارغ‌التحصیلان این رشته نیز میتوان به این نکات اشاره کرد که : مهمترین مشکل این رشته جدید بودن آن است و این که هنوز برای آن برنامه‌ریزی‌های لازم به صورت کلان تدوین نشده است و در نتیجه پراکنده‌کاری در این رشته زیاد است و در کل جذب نیروی انسانی از کانال صحیحی انجام نمی‌گیرد وگرنه عمدتا فارغ‌التحصیلان این رشته از نظر بازارکار مشکلی ندارند.<br>رشته مهندسی هوافضا نیازمند سرمایه‌گذاری کلان است و بیش از سایر صنایع از وضعیت اقتصادی کشور تاثیر می‌پذیرد یعنی اگر رشد اقتصادی خوبی داشته باشیم سرمایه‌گذاری در این بخش بیشتر می‌باشد و البته عکس این قضیه نیز صادق است.<br>فارغ‌التحصیلان کادر مورد نیاز محاسبات ، طراحی، تحقیقات و ساخت صنایع مختلف هواپیمایی، هلیکوپترسازی، موشکی و صنایع دیگر را تامین می‌کنند.<br>● و اما هوافضا در بخش خصوصی چه جایگاهی دارد ؟<br>در سال ‌٧٠ وزارت صنایع لایحه‌ای به مجلس داد که بر اساس آن بخش خصوصی می‌توانست در کشور فعالیت‌هایی در زمینه هوافضا انجام بدهد . از سال ‌٧٢ نیز به صورت رسمی مجموعه‌ای در وزارت صنایع متولی این کار شد و به صورت هدایت‌کننده شرکت‌ها و مجموعه‌های بخش خصوصی فعالیت خود را آغاز کرد که حاصل این کار ، تولیداتی مثل ساخت هواپیمای گلایدر در بخش خصوصی بود که طراحی آن توسط فارغ‌التحصیلان همین رشته انجام شد و در حال حاضر نیز ‌١٠ فروند از این هواپیما تولید شده و با اخذ مجوزهای بین‌المللی در باشگاههای سازمان هواپیمایی کشوری شروع به فعالیت کرده است. همچنین می‌توان به پروژه طراحی و ساخت هواپیمای سبک موتوردار اشاره کرد که با موفقیت انجام شده و پروازهای آزمایشی را نیز انجام داده است و بالاخره پروژه هواپیمای سم‌پاش از پروژه‌هایی است که به تازگی در بخش خصوصی صنایع کشور مطرح شده است .<br>در حال حاضر در کشور ما به ساخت هواپیما به دلیل عدم سرمایه‌گذاری توجه زیادی نمی‌شود اما فارغ‌التحصیلان این رشته می‌توانند در فرودگاهها در قسمت تعمیر و نگهداری هوایی و همچنین در صنایع دفاع روی طراحی موشک و جنگ‌افزارها فعالیت بکنند. علاوه بر اینها می‌توانند روی آئرودینامیک خودروها، سازه‌های خودروسازی و تولید توربین‌های بخار برای تولید برق کار بکنند. فارغ‌التحصیلان این رشته می‌توانند در شرکت‌های خصوصی، هواپیماهای کوچک دو نفره و یا چهارنفره‌ای را که در دست ساخت است با استانداردهای بین‌المللی تطابق داده و برای هواپیما گواهی پرواز یا تولید بگیرند.<br></font> text/html 2012-02-22T12:49:54+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/339 <font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هرچند سال یک بار تصویری فضایی از گوشه‌ای از آسمان منتشر می شود که بسیاری از افراد که قدرت تخیل بالایی دارند از آن شکل صورت یا اندام یک انسان در می‌آورند و آن را منسوب به موجودات فضایی می‌دانند که با ارابه خدایان، هزاران سال پیش روی زمین فرود آمدند و با فراعنه مصر باستان مراوداتی هم داشته‌اند! اما چند وقت بعد، دوباره عکسی دقیق و بررسی‌های کارشناسانه این حرف‌ها را رد می‌کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">معروف‌ترین این ماجراها مربوط به عکسی می‌شد که فضاپیمای وایکینگ در ۱۹۷۶ از مریخ گرفت و تصویر یک صورت انسان در آن پیدا بود. عکس‌های دقیق‌تر در ماموریت‌های بعدی به خصوص ماموریت «مارس گلوبال سورویر» نشان داد که این فقط یک تپه است که در تصویر وایکینگ این‌طور افتاده‌است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما در جدیدترین این موارد، در یکی از عکس‌هایی که سال ۲۰۰۷ مریخ نورد اسپریت از این سیاره فرستاده است، لکه سیاهی دیده می‌شود که شبیه مجسمه سنگی زنی، نشسته روی سنگ است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این تصویر، اگرچه در روزهای اخیر جنجالی در رسانه‌های غربی به پا کرد اما در مقایسه با تصاویر قبلی می‌شود گفت آنچنان هم سروصدا نکرد و سرانجام بررسی و جمع‌آوری نظرات کارشناسان نشان داد این تصویر تنها یک صخره سنگی است که از این زاویه خاص این‌طور دیده می‌شود.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما این مسئله باز این سئوال را در ذهن خیلی‌ها ایجاد کرد که آیا اصلا وقوع چنین رویدادی ممکن است؟</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ماجرای تنهایی بشر در کائنات و سفر انسان‌های فضایی به زمین ماجرایی طولانی به قدمت تاریخ دارد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اکثر ما با داستان‌هایی که از ارتباط فراعنه با آدم فضایی‌ها در تاریخ نقل شده‌است، آشناییم. عنوان کلاسیک ارابه خدایان را هم شنیده‌ایم.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما روزبه‌روز با پیشرفت علم و ایجاد درک عمیق‌تر در بشر از شرایط و امکاناتی که در جهان باید مهیا شود تا حیات هوشمند شکل بگیرد، هنوزهم افرادی پیدا می‌شوند که دنبال پرکردن این تنهایی نوع بشر در کائنات هستند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هنوز هم افرادی در دنیا دنبال هوش فرازمینی و یا حداقل آثار آن در همین نزدیکی‌ها هستند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">داستان‌ها و فیلم‌های بزرگ ژانر علمی تخیلی هم کم نیستند. حتی یکی از برجسته‌ترین آثار تاریخ سینما، «۲۰۰۱، ادیسه فضایی» را استنلی کوبریک درباره حیات هوشمند و آثارآن در نزدیکی ما، ساخته‌است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هنوز هم در تاریخ رادیو، از اجرای شاهکار اورسون ولز از رمان «جنگ دنیاها» در سال ۱۹۳۸ در رادیو CBS به‌عنوان شاهکار تاریخ نمایش‌نامه‌های رادیویی یاد می‌شود و البته رفتار عجیب مردم آمریکا پس از آن قسمت معروف نمایش‌نامه شاید توضیح خوبی باشد که چرا ما هنوز دنبال هوش فرا‌زمینی هستیم!</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در آستانه فرورفتن دنیا به دوران مصیبت‌بار جنگ دوم جهانی و در دوران پس‌از رکود اقتصادی ایالات متحده پس از سه‌شنبه سیاه بورس وال استریت، مردم که در شرایط بد اقتصادی زندگی می‌کردند، پای رادیو می‌نشستند تا حداقل دوران فراغت خود را با آن سپری کنند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در چنین شرایطی است که تخیل شکل می‌گیرد. اجرای شاهکار اورسون ولز از صحنه‌ای که فضاپیما‌های مریخی‌ها به زمین حمله می‌کنند در روز ۳۰ اکتبر آن‌سال، آن‌قدر عالی بود که مردم در سراسر آمریکا از ترس بیرون ریختند و به آسمان نگاه می‌کردند تا ببینند این مصیبت کی بالای سر آن‌ها می‌رسد!</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">شاید اگر بدانیم که حیات چه‌طور شکل گرفته و چه محدودیت‌های برای انتقال یک موجود هوشمند به جایی در حوالی سیاره ما، مثلا مریخ، وجود دارد، به قدرت تخیل بشر، بیشتر پی ببریم!</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● حیات از کجا آمده‌است؟</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">حیات روی کره زمین سابقه‌ای حدود ۴ میلیارد سال دارد. درحالی که تئوری‌های جدید بیان می‌کنند که مولکول‌های اصلی و پایه‌ای حیات از حدود ۶میلیارد سال پیش در فضای اطراف منظومه شمسی وجود داشته‌اند پیش از این تصور می‌شد که عناصر پایه‌ای حیات در زیر اقیانوس‌ها و در کنار آتشفشان‌های زیر دریا شکل گرفته‌باشد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما این تئوری یک مشکل داشت. یکی از انواع مولکول‌های پایه حیات، پروتئین‌ها هستند. پروتئین‌ها مسئول کنترل کلیه اعمال حیاتی در بدن انسان هستند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">همه انواع پروتئین‌ها و آنزیم‌ها از ۲۱ نوع مولکول پایه‌ای ساخته‌شده‌اند که ترکیب‌های مختلف این مولکول‌ها، پروتئین‌ها را می‌‌سازد. این مولکول‌های پایه‌ای‌تر، اسید‌های آمینه هستند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">نکته جالب این است که اسید‌های آمینه متقارن نیستند. گروهی از آن‌ها چپ‌گرد هستند و گروهی راست‌گرد. البته این بهم‌ریختگی تقارن، مانعی در برابر فعالیت‌های حیاتی آن‌ها نیست.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">وقتی در آزمایشگاه و با استفاده از روش‌های شیمیایی، اسید آمینه تولید می‌شود، می‌بینیم که ۵۰ درصد آن‌ها چپ‌گرد و ۵۰ درصد آن‌ها راست‌گردند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما وقتی که پروتئین‌های طبیعی را به اسید‌های آمینه تجزیه می‌کنیم، چه این پروتئین از یک سیب درشت لبنانی خارج شده‌باشد، چه از بدن یک جانور دریایی در اعماق اقیانوس آرام و چه از تن یک اسکیمو در آلاسکا، درهرصورت همه اسید‌های آمینه آن چپ گردند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هیچ کدام از نظریه‌هایی که به‌نوعی توجیه می‌کند که حیات روی زمین شکل گرفته‌است، نمی‌تواند این پدیده را توجیه کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما اگر فرض بر این باشد که این عناصر پایه حیات در فضای اطراف منظومه شمسی پخش باشند، آن‌گاه می‌توان چپ‌گرد بودن اسیدهای آمینه را توجیه کرد. می‌دانیم که در خورشید، فرآیندهای هسته‌ای هستند که انرژی تولید می‌کنند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما میزان انرژی تولید شده به میزان سوخت هسته‌ای (هیدروژن) که درخورشید مصرف می شود بستگی دارد. همین باعث می‌شود که فرکانس اصلی نوری که از خورشید ساطع می‌شود، در طول زمان تغییر کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">حدود ۶ میلیارد سال پیش، پیک این فرکانس در محدوده‌ای بوده که می‌توانسته اسیدهای آمینه راست‌گرد را تجزیه کند اما اسید‌های آمینه چپ‌گرد، به دلیل همین عدم تقارن، انرژی متفاوتی برای تجزیه شدن لازم داشته‌اند و برای همین باقی مانده‌اند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">برای تایید این نظریه،آژانس فضایی اروپا، فضاپیمای بی‌سرنشین و روباتیک «روزتا» را ۲سال پیش به فضا فرستاد تا با استخراج یخ‌های یک دنباله‌دار در سال ۲۰۱۴ و بررسی اسید‌های آمینه روی آن، این نظریه را تایید، یا رد کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اگر عناصر پایه‌ای حیات در فضا موجود و درحرکت باشند یا این که حداقل در کهکشان راه‌شیری وجود داشته باشند، در هر نقطه‌ای که بتوانند و شرایط مناسب باشد، مثل زمین می‌تواند حیات به شکل ساده آن شکل بگیرد. قمر تایتان (کیوان)، قمر اروپا (مشتری) از مکان‌های مناسب فعلی در کهکشان راه‌شیری هستند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">همچنین گذشته مریخ هم می‌تواند حیات ساده مولکولی و سلولی را تجربه کرده‌باشد. اما احتمال این که این حیات ساده در طی یک فرآیند تکامل تبدیل به یک موجود هوشمند بشود، در حد صفر است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">شاید در کهکشانی که میلیو‌ن‌ها سال نوری با ما فاصله دارد، چنین اتفاقی زمانی بیافتد. اما این حیات چگونه و چه‌طور می‌خواهد حدس بزند که به کدام سمت و سو برود تا انسان‌های زمینی را پیدا کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این همان مشکلی است که ما هم با آن مواجهیم و علاقه‌مندان زیادی از سراسر دنیا در پروژه «ستی» به دنبال این حیات هوشمند می‌گردند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● وعده دیدار در مریخ</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این که چرا ما بیشتر دنبال این آثار موجودات فضایی در مریخ می‌گردیم هم مسئله جالبی است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">طرفداران نظریه «وجود یک موجود هوشمند فضایی که زمانی از زمین دیدار کرده‌است» ادعا می‌کنند که این موجودات آثار خود را روی مریخ گذاشته‌اند تا زمانی که بشر به آن حد از فناوری برسد که بتواند این آثار را روی مریخ پیدا کند، دنبال آنها بگردد! اما اگر کمی عاقلانه‌تر به این قضیه فکر کنیم می‌بینیم که «ماه» جای بهتری برای این کار است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">البته آرتور سی کلارک در رمان ۲۰۰۱ ادیسه فضایی به این نکته پی‌برده است اما این رمان سال‌ها بعد از «جنگ دنیاها» نوشته شده که در آن مریخ مرکز این موجودات بوده‌است و شاید برای همین است که مریخ این‌طور اثرش را روی ذهن ما گذاشته‌است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هرچه احتمال پیدا کردن گونه‌های ساده از حیات مثل فسیل موجودات تک‌سلولی یا مایکرومولکول‌ها در منظومه شمسی، با فعالیت‌های فضایی بیشتر می شود، واقعیت‌های زیادی بر ما آشکار می‌شود که نتیجه آن این است: «ما تنها موجودات هوشمند کائنات هستیم»!</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">موضوع واقعا جالب و جذاب می‌شود اگر ما موجودات فضایی هوشمندی در حد خودمان یا حتی بسیار ساده‌تر در جایی بسیار دورتر پیدا کنیم و با آنها مراوداتی هم داشته‌باشیم. اما علم احتمال وقوع چنین رویدادی را نزدیک به صفر می‌داند. دقت کنید: نزدیک به صفر.</span></font> text/html 2012-02-22T12:49:01+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/338 <font style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;" size="2">دوقلو‌های وویجر، دورترین ساخته‌های بشر و تقریباً دیگر از مرز‌های منظومه شمسی خارج شدند.<br>بیش از یک سال پیش، وویجر ۱ با گذر از آخرین ناحیه تحت سلطه خورشید، وارد بخش‌های دیگر کهکشان راه‌شیری شد و حالا در چند هفته گذشته، با ارزیابی اطلاعات به‌دست آمده از وویجر ۲، مهندسان ناسا به‌این نتیجه رسیدند که وویجر ۲ هم از جهت مقابل وویجر ۱ از منظومه شمسی خارج شده‌است.<br>در این آخرین ناحیه منظومه شمسی، ذرات بارداری که از خورشید به بیرون پراکنده، با پلاسمای موجود در فضای بین ستارگان مخلوط می‌شوند. در این منطقه از توان ذرات باردار ساطع شده از خورشید به‌شدت کاسته می‌شود.<br>فاصله این ناحیه تا خورشید، بیش از صد برابر فاصله خورشید تا زمین است. به‌این ترتیب، تنها یک ماموریت دیگر پیش‌روی این سفیران صلح و دوستی بشر باقی‌مانده‌است؛ رساندن پیغام انسان‌ها به هر نوع حیات هوشمند فرازمینی.<br>● ۴۰ هزار سال تا خورشید<br>سی سال و سه ماه پیش بود که دو کاوشگر بی‌سرنشین وویجر ۱ و ۲ مأموریت بزرگ و تاریخی‌شان را آغاز کردند. هدف اصلی این برنامه، مطالعه سیارات دوردست‌تر منظومه شمسی یعنی مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون بود.<br>این دو کاوشگر به سوی خارج از منظومه شمسی و در جهت مرکز کهکشان راه‌شیری با سرعت ۱۷ کیلومتر درثانیه درحال دورشدن از زمین هستند اما با این حال هنوز سرگرم انجام اکتشافات تازه و ارسال اطلاعات جدید به زمین‌اند.<br>وویجرها با پاگذاشتن به نواحی که تاکنون هیچ ساخته دست بشر به‌آن نواحی نرسیده است، اطلاعات بسیار گرانبهایی را از نواحی فراتر از مدار پلوتو به زمین فرستادند. یکی از این نواحی، منطقه هلیوسفر بود که در چند سال گذشته وویجرها درحال گذر از آن بودند.<br>این منطقه از فضا، به لطف داده‌های ارسالی وویجرهای ۱ و ۲ دقیق‌تر از هر زمان شناخته شده‌است. الان وویجرها بیش از ۱۵‌میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارند. مخازن انرژی این دو کاوشگر، امکان ارسال اطلاعات از آن‌ها را حداقل تا سال ۲۰۲۰ فراهم می‌کند.<br>اما خیلی طول می‌کشد تا وویجرها به ستاره دیگری غیر از خورشید نزدیک شوند؛ چیزی نزدیک به ۴۰ هزار سال.<br>● تور مجلل<br>برنامه وویجر (دریانورد) قسمتی از یک برنامه فضایی متوقف شده به نام «تور مجلل» بود که قرار بود در دهه ۱۹۶۰ به شناسایی دقیق اجسام مختلف موجود در منظومه شمسی بپردازد.<br>اما درآن سال‌ها ناسا روی برنامه آپولو و فرود انسان بر روی ماه تمرکز کرده‌بود و این برنامه هم به‌خاطر کمبود بودجه متوقف شد. پس‌از آن در دهه ۱۹۷۰ برنامه‌ریزان ناسا با کمی تغییر در این برنامه، وویجر را جایگزین کردند.<br>وظیفه برنامه وویجر شناخت سیارات گازی و اقمار آنها بود. سیارات منظومه شمسی به دو دسته تقسیم می شوند:<br>دسته اول که سیارات داخلی هستند، جنسشان از عناصر سنگین است. به همین دلیل به آنها سیارات خاکی یا سنگی هم می گویند. تیر، ناهید، زمین و مریخ از این گونه‌اند.<br>اما دسته دیگر سیارات خارجی هستند که با یک کمربند سنگی از سیارات داخلی جدا شده اند. جنس سیارات خارجی گازی است. به همین دلیل به آنها سیارات گازی هم می گویند. مشتری، کیوان، اورانوس، نپتون و پلوتو از این نوع هستند.<br>برنامه تحقیقاتی وویجر توسط یک تیم مشترک از سازمان هوانوردی و فضانوردی آمریکا و آزمایشگاه پیشرانه موشکی (JPL) در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) برنامه‌ریزی و هدایت می‌شود.<br>وظیفه اصلی وویجر۱ مطالعه و عکس‌برداری از مشتری و کیوان بود و وظیفه وویجر۲ مطالعه و عکس‌برداری از نپتون و اورانوس بود. البته وویجر۲ سرراه، عکس‌هایی هم از راه دور از مشتری و کیوان گرفت و به زمین ارسال کرد. کشفیات برنامه وویجر در منظومه شمسی به حدی بود که قابل قیاس با کشفیات کیهانی تلسکوپ‌های هابل و کک است.<br>● برادرهای دوقلو<br>این دو کاوشگر یک منبع رادیواکتیو برای تأمین انرژی الکتریکی لازم خود دارند که هنوزهم در حال فعالیت است.<br>هر دو فضاپیما کاملاً شبیه‌هم طراحی شده‌اند. وویجر، از ۳ محور اصلی ساخته شده که روی یکی از آنها، ژیروسکوپ‌ها و راکت‌ها برای حفظ تعادل و جهت‌یابی نصب شده‌است.<br>یکی از محورها هم نقش آنتن رادیویی را دارد که همیشه به سمت زمین جهت‌گیری شده و روی محور سوم هم یازده وسیله آزمایشی نصب شده که اطلاعات را جمع‌آوری می‌کنند. البته الان اکثر این وسایل خاموش‌اند. این تجهیزات را یک کامپیوتر مرکزی به نام FDS هدایت می‌کند.<br>وویجرها یک جفت دوربین دیجیتال با ۸نوع فیلتر هم‌دارند که یکی از آنها با کیفیت کمتر برای عکسبرداری‌های زاویه باز و دیگری با کیفیت بالا و لنز تله قوی طراحی شده‌اند. ژنراتور رادیو ایزوتوپ حدود ۳۱۵ وات توان لازم برای فضاپیما را تهیه می‌کند که البته روزبه‌روز قدرتش کم می‌شود.<br>طیف‌سنج فرابنفش وویجر تا سال ۲۰۰۳ فعال بود و بعداز آن به‌دلیل صرفه‌جویی در مصرف انرژی از کار انداخته شد.<br>ژیروسکوپ‌های وویجرها آنها را قادر می‌سازند که هر سال ۶ بار دور خود بچرخند. البته در اثر اصطکاک این عمل در سال ۲۰۱۰ برای وویجر۲ و در سال ۲۰۱۱ برای وویجر۱ متوقف می‌شود و به‌این‌ترتیب قسمت‌های مغناطیس‌سنج وویجر هم از کار می‌افتند اما دوربین‌ها تا تمام‌شدن انرژی ژنراتور، کار می‌کنند.<br>در این ژنراتور از ایروتوپ پلوتونیوم ۲۳۸ برای تولید انرژی الکتریکی استفاده می‌شود که نیم عمر آن ۸۵ سال است. این ژنراتور ابتدا ۴۷۰ وات برق DC با اختلاف پتانسیل ۳۰ ولت تولید می‌کرد که با توجه به نیم‌عمر پلوتونیوم پس از ۲۳ سال قادر به تولید ۳۱۵ وات برق خواهد بود که حداقل توان لازم برای وویجرهاست.<br>در اوایل سال ۲۰۰۱ توان ژنراتور وویجر۱ به ۳۱۵ و وویجر۲ به ۳۱۹ وات رسید و تعداد زیادی از تجهیزات این فضاپیماها توسط کامپیوتر مرکزی از کار افتادند تا دوربین‌ها بتوانند همچنان به کار بپردازند.<br>● کاشف شگفتی‌های تریتون<br>دوقلوهای وویجر کشفیات عظیمی در جو و سطح سیارات گازی و اقمار مهم آنها مثل اقمار گالیله‌ای مشتری و قمر معروف کیوان «تایتان» انجام دادند. عکسبرداری وویجر ۱ از مشتری از ژانویه ۱۹۷۹ آغاز شد.<br>وویجر در ماه مه همان سال به کمترین فاصله از مشتری یعنی ۳۵۰ هزار کیلومتری سطح آن رسید. عکسبرداری از مشتری و اقمار آن تا آوریل سال بعد ادامه داشت اما وویجر توانست در کمتر از ۴۸ ساعت تمام ویژگی‌های فیزیکی مشتری را که از او خواسته بودند، مثل میدان مغناطیسی، ویژگی‌های جوی و خواص الکتریکی سطح و حلقه ها را کشف و مخابره کند.<br>از مهم ترین کشفیات وویجر۱ یافتن آتشفشان‌های گوگرد روی سطح قمر «یو» (از اقمار مشتری که توسط گالیله کشف شده) بود که پیش از آن در فعالیت‌های اکتشافی فضاپیماهای «پایونیر» ۱۰ و ۱۱ کشف نشده بود.<br>وویجر۱ با کمک گرفتن از میدان گرانشی مشتری، به سمت کیوان رفت و در نوامبر ۱۹۸۰ به آن سیاره رسید. کمترین فاصله وویجر۱ با کیوان تنها ۷۷ هزار کیلومتر بود. ساختارهای پیچیده حلقه‌های کیوان و اتمسفر تایتان (قمر کیوان که بسیار شبیه زمین است) از کشفیات قابل توجه وویجر۱ بود.<br>عکسبرداری از تایتان آخرین مأموریت سیاره‌ای وویجر۱ بود و بعد از آن به سمت فضای خارج از سیارات رفت. در دهه ۱۹۹۰ وویجر ۱ با سبقت گرفتن از پایونیر ۱۰ تبدیل به دورترین ساخته دست بشر از زمین شد.<br>پیش از آن، پایونیر ۱۰ که در ماه مارس ۱۹۷۲ برای مطالعه روی کمربند خرده سیارکی به فضا پرتاب شده‌بود، این نقش را داشت. پایونیر ۱۰ در سوم دسامبر ۱۹۷۳ نخستین تصویر close-up از سطح مشتری را به زمین ارسال کرد.<br>چند هفته پس از وویجر،۱ وویجر۲ به فضا پرتاب شد. مأموریت اصلی آن مطالعه روی اورانوس و نپتون بود. اما برای ادامه حرکت نیاز به استفاده از نیروی گرانش مشتری داشت.<br>در ۹ جولای ۱۹۷۹ وویجر۲ به کمترین فاصله از مشتری رسید و در ۲۵ آگوست ۱۹۸۱ به کمترین فاصله از کیوان رسید و توانست دمای جو کیوان را با حداقل ۷۰ کلوین و حداکثر ۱۴۳ کلوین و فشار حداقل ۷۰ میلی بار و حداکثر ۱۲۰۰ میلی بار اندازه گیری کند.<br>پس از عکسبرداری از تایتان، به سمت اورانوس رفت؛ سیاره ای که محور چرخش وضعی آن نسبت به محور چرخش مداری‌اش، ۹۸ درجه تمایل دارد. وویجر۲ ، ۱۰ قمر جدید اطراف اورانوس کشف کرد و در ۲۴ ژانویه ۱۹۸۶ به کمترین فاصله از سطح اورانوس رسید.<br>وویجر۲ در ۲۵ آگوست ۱۹۸۹ به کمترین فاصله از نپتون رسید و کشفیات جالبی در مورد این سیاره و قمر معروف آن «تریتون» انجام داد.<br>● پیام‌های دوستی بشر، روی وویجر<br>روی هر دو وویجر، یک قرص طلایی نصب شده که یک طرف آن شبیه صفحه گرامافون یا سی‌دی است. روی آن، کلمه «سلام» به ۵۳ زبان زنده دنیا و ۲ زبان که حدود ۵ هزار سال پیش منقرض شده‌اند، ضبط شده‌است.<br>همچنین روی این صفحه شبه‌گرامافون حدود ۹۰ دقیقه آهنگ از سمفونی‌های معروف بتهوون و باخ گرفته تا موسیقی محلی آذربایجان، سنگال و مکزیک ضبط شده‌است.<br>پیش از این بر روی فضاپیمای «پایونیر۱۰» تصاویر کامل انسان و مکان زمین بر روی منظومه شمسی درج شده بود، اما به دلیل اعتراض کلیسای آمریکا مبنی بر اینکه ناسا با پول مالیات‌دهندگان عکس‌‌های قبیح به فضا می‌فرستد، این بار حدود ۱۱۵ تصویر به صورت دیجیتال روی وویجر ضبط شده‌اند که البته طریقه خواندن آنها پشت همان لوح طلایی درج شده‌است.<br>از دیگر صداهای ضبط شده روی این صفحه صدای پرندگان و وال است. پشت لوح هم نقشه‌ای از منظومه خورشیدی و مکان زمین در آن و انرژی اولین و دومین برانگیختگی اتم هیدروژن (نشان از دستیابی انسان قوانین پیچیده مکانیک کوانتمی) و همین طور نحوه خواندن تصاویر و اصوات درج شده‌است.<br>صداها به صورت کدهای دوتایی (صفر و یک) روی لوح ضبط شده‌اند که فاصله زمانی هر کدام از آنها در هنگام چرخش حدود هفت دهم نانوثانیه است که زمان گذار اصلی در اتم هیدروژن است.<br>اما آن چیزی که جالب توجه است، این است که با توجه به سرعت وویجر۱ بیش از ۴۰ هزار سال طول می کشد که این فضاپیما به نزدیک اولین ستاره برسد. شاید تا آن زمان دیگر هیچ اثری از بشر روی زمین نباشد.</font> text/html 2012-02-22T09:27:09+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/337 <div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/weather_satellite.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><br>شرایط جوی در یک زمان و مکان معین با توجه به دما، فشار هوای بارومتریک، باد، رطوبت، وضعیت ابری و بارندگی مشخص می‌شود. تغییر فصل به شرایط زمانی با فاصله‌های بسیار کوتاه بستگی دارد فواصل زمانی طولانی مدت، معمولاً حداقل به مدت ۳۰ تا ۵۰ سال، آب و هوای هر منطقه را تعیین می‌کند.<br>هر نوع آب و هوائی با ۴ عامل اساسی زیر ایجاد می‌شود:<br>۱) خورشید وانرژی تابشی آن<br>۲) زمین با حرکت چرخشی غرب به شرق و ۵/۲۳ درجه انحراف<br>۳) اتمسفر (سیالی که مخلوطی از گازهای اطراف سیاره را تشکیل می‌دهد)<br>۴) تغییرات سطح زمین براثر عوامل طبیعی و حالات ژئوفیزیکی (کوه، اقیانوس‌ها و غیره) به‌طوری که باعث چرخش اتمسفر در اطراف زمین می‌شوند.<br>● اتمسفر<br>بدون اتمسفر خارجی، در طول روز اشعه‌های خورشید پوسته زمین را با دمای بالای ۸۰ درجه سلسیوس خواهند سوزاند و هم‌چنین در شب، سرما به کمتر از ۱۰۰ درجه سلسیوس زیر صفر خواهد رسید.<br>زمین به وسیله نیروی گرانش که در حدود (۱۵)۱۰ ٭ ۶/۵ تن وزن دارد، پایدار می‌ماند. تقریباً یک درصد اتمسفر در لایه‌ای به ضخامت حدوداً ۳۰ کیلومتر در اطراف زمین قرار می‌گیرد. اتمسفر عمدتاً ترکیبی از اکسیژن ونیتروژن و نیز کمیت‌های لحظه‌ای از دی‌اکسیدکربن (در حدود ۳درصد) است که نقش مهمی در پایداری دما دارند. ماده‌ اصلی متغیر دیگری که به‌صورت چشمگیر وجود دارد، بخار آب است. از دیدگاه هواشناسی، آب از مهم‌ترین اجزاء اتمسفر زمین است. آب در اتمسفر به ۳ شکل بخارات و گازها، قطرات مایع و بلورهای یخی جامد وجود دارد.<br>اتمسفر، زمین را در چندین لایه متفاوت و جداگانه می‌پوشاند. اولین و پائین‌ترین لایه، تروپوسفر است که ضخامت آن از ۸ کیلومتر (در دو قطب) تا ۱۶ کیلومتر (در خط استوا) تغییر می‌کند. هوای تروپوسفر سنگین بوده و مولکول‌های آن بسته‌های چگال هستند. به هر حال تروپوسفر کوچک‌ترین بخش اتمسفر است که شامل ۸۰ درصد وزن کل آن بخارات آب است.<br>● اطلاعات آب و هوائی چگونه جمع‌آوری می‌شود؟<br>برای انجام مشاهدات هواشناسی از روش‌های مختلفی استفاده می‌شد که شامل راکت‌ها، ماهواره‌های هواشناسی، وسائل رادیوئی، فشارسنج‌ها، بادسنج‌ها، بادنماها، رطوبت‌سنج‌ها، دماسنج‌ها و رادارها است. اطلاعات به‌صورت میانگین از سراسر دنیا به مرکز مسلی هواشناسی ارسال و در آن‌جا رمزگشائی و طرح‌ریزی می‌شوند. این اطلاعات برای ایجاد نقشه‌های آب و هوا بر مبنای هم‌زمانی مشاهدات آب و هوائی در لایه‌های اتمسفری مختلف برای هر منطقه جغرافیائی مورد نظر استفاده می‌شوند. در بعضی از این نقشه‌ها تغییرات عناصر آب و هوا به وسیله اشکال و علائم مشخص نشان داده می‌شود. نقاط هم‌فشار رسم شده برای نشان دادن نواحی کم‌فشار (سیکلون‌ها) و پرفشار (آنتی سیکلون‌ها) و هم‌چنین جبهه‌ها (مرزهای بین توده‌های هوا) و نواحی دارای بارندگی به کار می‌رود.<br>● پیشگوئی آب و هوا<br>قدیمی‌ترین مدرک علمی فعال در این شاخه از علم هواشناسی (مطالعه اتمسفر زمین، خصوصاً گزارش پیش‌بینی آب و هوا)، از قرن چهارم میلادی است، اما جمع‌آوری سریع اطلاعات از ایستگاه‌های راه دور بعد از اختراع تلگراف میسر شده است. پیش‌بینی آب و هوا برای هزاران سال، به‌عنوان یک هنر قومی و تجربی بوده که توسط دریانوردان، کشاورزان، شکارچیان و ماهیگیران انجام می‌شد. آنها به کمک مطالعه ابرها، احساس رطوبت هوا، تغییر جهت باد، رفتار احشام و پرندگان، اتصال با ارواح اجدادشان و مراجعه به تجارب خود و آموزش شخصی در زمینه آب و هوا قادر به پیشگوئی آب و هوا بودند.<br>امروزه پیش‌بینی آب و هوا علمی به نام هواشناسی است. هواشناسان به وسیله دستگاه‌ها و ماشین‌های الکترونیکی به تکنولوژی اطلاعات لحظه‌ به لحظه دست یافته‌اند. با به کار بردن مدل‌های کامپیوتری بر مبنای فرمول‌های ریاضی در علم دینامیک اتمسفر، جداول و الگوهای آب و هوائی در آینده پیش‌بینی می‌شوند. بسیاری از فرضیات ساده کننده ضروری در این فرمول‌ها و هم‌چنین اطلاعات ناقص آب و هوائی؛ دقت پیش‌بینی کامپیوتری را محدود می‌سازند. به هر حال با پیشرفت سیستم‌های کامپیوتری، این مدل‌ها کامل‌تر و دقیق‌تر می‌شوند. هواشناسان براساس دانش خود و آشنائی با تأثیرات محلی و هم‌چنین نقشه‌برداری، این پیش‌بینی‌ها را تفسیر و اصلاح می‌کنند و در نهایت این پیش‌بینی‌ها توسط رسانه‌ها به اطلاع همگان می‌رسد.<br>پیش‌بینی‌های تفصیلی از آینده معمولاً برای یک دوره زمانی کوتاه (۴۸ ساعت) ارائه می‌شوند. پیش‌بینی‌ها برای بیش از ۵ روز معمولاً می‌تواند برای انحراف از دمای طبیعی و بارندگی روزانه به خوبی انجام شود، اما پیش‌بینی برای محدوده طولانی‌تر، کلی‌تر و با دقت کمتر و مبنی بر دانش معمول آب و هوای منطقه می‌باشد. مدل‌های ریاضی، به‌خصوص آنهائی که با سوپر کامپیوترها به تفصیل بیان می‌شوند. به درک تغییرات آب و هوا شامل الگوهای چرخش جهانی و چگونگی تأثیر آشفتگی‌های اتمسفر و اقیانوس‌ها بر روی آب و هوا کمک می‌کنند.<br></font><div style="text-align: center;"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/weather_satellite_11.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><div style="text-align: justify;"><font style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;" size="2">● توفان<br>توفان‌ها یکی از حوادث مخرب طبیعی‌ می‌باشند که دارای پتانسیل مرگبارند و در مناطق گرمسیری ایجاد و به وسیله گرمای دریا، بادهای تجارتی شرقی و بادهای ملایم غربی تقویت می‌شوند. همان‌طور که توفان به سمت ساحل حرکت می‌کند مدتوفان، بادهای بلند، باران‌های سیل‌آسا و سیل را در طول ساحل و از سمت اقیانوس به ساحل می‌آورند.<br>توفان ناشی از چرخش‌ بادهائی با توان بسیار زیاد است که به سرعت ثابت ۳۰ متر بر ثانیه یا بیشتر رسیده‌اند. چشم یک توفان معمولاً از ۳۲ تا ۴۸ کیلومتر پهنا دارد که ممکن است تا ۶۵۰ کیلومتر هم برسد. یک توفان می‌تواند ۲ هفته یا بیشتر در بالای آب‌های باز در حرکت باشد و هم‌چنین مسیری به عرض تمام کرانه دریا را طی کند.<br>توفان‌ها می‌توانند موجب تورنادوها شوند که این خود بر ویرانگری توفان می‌افزاید. سیل‌ها نیز بر اثر باران‌های سیل‌آسا ایجاد و باعث ضرر و زیان جانی و مالی فراوانی می‌شوند. در واقع حرکت یک توفان درون‌مرز رودها و رودخانه‌ها می‌تواند باعث سیل و زمین‌لرزه‌ها را شود.<br>بیشترین خطرات بادهای مرتفع یک توفان، مدتوفان است. یک موج عظیم از آب اقیانوس که می‌تواند ۶ متر ارتفاع و ۱۶ تا ۸۰ کیلومتر پهنا داشته باشد و با ورود به خشکی باعث ریزش زمین شود. این موج می‌تواند ارتباطات ساحلی را حین حرکت به طرف ساحل ویران کند. ۹۰ درصد ویرانی‌های ناشی از توفان به مدتوفان تعلق دارد. قوی‌ترین توفان‌ها در قسمت‌های کم‌عمق‌تر دریا، بلندترین امواج را ایجاد می‌کنند. مدتوفان‌ بزرگ‌ترین تهدید برای مردم در نواحی ساحلی است.<br>خطرات اولیه یک توفان مواردی چون: مدتوفان، بادهای بلند، آوارها، گردبادها و بارش/ سیل می‌باشند.<br>هم‌چنین توفان بر اثر شرایطی چون: سیستم‌های کم‌فشار، درجه حرارت‌های گرم بالای اقیانوس، رطوبت محیط (بارش) و الگوهای باد مناطق گرمسیری بالای خط استوا ایجاد می‌شود.<br>● فصل توفان<br>با توجه به توفان‌های صورت گرفته در گذشته، بیشترین زمان فعالیت‌ برای گسترش توفان اواسط آگوست تا اواسط اکتبر است. به‌طور مثال توفان آتلانتیک از اول ژوئن شروع شده و تا آخر نوامبر هر سال ادامه می‌یابد. احتمال وقوع توفان در زمستان بسیار کم است. به‌طوری که از سال ۱۸۸۶ به‌طور رسمی، تنها ۳ توفان در طول ماه دسامبر و یک توفان در طول ماه ژانویه ثبت شده است.<br>● کشند توفان<br>اگر مدتوفان در همان زمان ماکزیمم جزر و مد اتفاق بیافتد، ارتفاع آب بیشتر خواهد شد. در این حالت از ترکیب مدتوفان و جزر و مد نجومی، کشند توفان رخ می‌دهد.<br>● باران‌های سنگین و سیل‌آسا<br>باران‌های سیل‌آسا مازاد بر ۲۴/۱۵ سانتی‌متر می‌توانند مهلک باشند و سیل‌های ویرانگر ایجاد کنند. این پدیده تهدید اصلی برای نواحی داخلی یک منطقه می‌باشد.<br>● باد<br>نیروی بادهای توفانی، با سرعت ۳۰ متر بر ثانیه می‌تواند ساختمان بناهای قدیمی را ویران کند که از جمله آثار مخرب آن می‌تواند بر تابلوها، مصالح ساختمانی، دیواره‌ها و مواردی از این قبیل باشد.<br>● تورنادو<br>توفان‌ها، تورنادوها را تولید می‌کنند که باعث افزایش قدرت ویرانگری آنها می‌شود. این تورنادوها اغلب در توفان‌های تندری، در مناطق بارانی و در فاصله دور از مرکز توفان و در واقع در نزدیکی دیواره چشم توفان اتفاق می‌افتند.<br>▪ مشخصات<br>بادهای توفانی در نیمکره شمالی، در جهت خلاف حرکت عرقبه‌های ساعت و اطراف مرکز توفان یا چشم و در نیمکره جنوبی در جهت حرکت عقربه ساعت می‌چرخند. پدیده‌های طبیعی که بر اثر مدتوفان ایجاد می‌شوند عبارتند از: تغییر دمای آب، گلف‌استریم و رانش جریانات باد<br>نامگذاری مدتوفان دارای تاریخچه خاص است. در اوایل، با توجه به مکانی که آنها اصابت می‌کردند و یا براساس روز خاصی که وارد خشکی می‌شدند نامگذاری می‌شدند، مانند توفان و روز کارگر.<br>در سال ۱۹۵۰ میلادی اولین توفان ”آسان“ نامگذاری شد که به ساحل فلوریدا بر خورد کرد. نامگذاری توفان‌ها به این صورت، در سال ۱۹۵۳ میلادی آغاز شد و بعد از ۳ سال این نامگذاری لغو و برای نامگذاری مدتوفان‌ها از اسامی مؤنث و نیز شکل و وضعیت توفان‌ها در اقیانوس‌ اطلس، خلیج مکزیک، اقیانوس هند، دریای کارائیب و اقیانوس آرام استفاده شد. به‌عنوان مثال مرکز پیش‌بینی توفان منطقه استوائی، بیشتر توفان‌هائی را که از دماغه Verde در آفریقا حرکت می‌کردند را به نام توفان‌های گرمسیری نامگذاری کردند.<br>▪ شدت توفان<br>شدت توفان‌ها متغیر است. در واقع مدتوفان‌ها همانند یک موج استوائی (ناحیه کم‌فشار) شروع می‌شوند و بعد از سازماندهی، شدت آنها افزایش می‌یابد. وقتی یک باد در مدتوفان تغذیه می‌شود و سرعتش به ۳۰ متر بر ثانیه می‌رسد، براساس سرعت و فشار آن به توفان دسته اول تقسیم‌بندی می‌شود. در واقع هواشناسان اندازه شدت توفانی به نام suffir - simpson را بر مبنای سرعت باد و فشار آنها برای دسته‌بندی کردن مدتوفان‌ها، استفاده می‌کنند.<br>▪ مسیر مدتوفان‌<br>به‌طور معمول از روش‌های زیر برای مسیریابی مدتوفان‌ استفاده می‌شود:<br>۱) عکس‌برداری به کمک ماهواره‌های هوائی<br>۲) شناسائی هوائی هک اطلاعات کاملی از مقطع عرضی از داخل توفان می‌دهد که عموماً توسط شکارچیان توفان شناخته می‌شوند.<br>● واقعیاتی در مورد چشم توفان<br>چشم منطقه‌ای است که از چرخش شدید بادهای نسبتاً سبک و پیدایش آب و هوای ملایم در مرکز یک چرخه باد استوائی شدید تشکیل می‌شود. اگرچه این بادها در محور چرخشی آرامند ولی، شدت بادها ممکن است به طرف داخل چشم گسترده شود. در منطقه‌ای که در چشم توفان قرار می‌گیرد معمولاً بارندگی کم یا بدون بارندگی است و حتی گاهی در این مناطق دارای پائین‌ترین سطح فشار بوده و گرم‌ترین دمای چشم ممکن است تا ۱۰ درجه سلسیوس و تا شعاع ۱۲ کیلومتری محیط اطراف گسترده شود.<br>منطقه چشم توفان نسبتاً آرام است. بیشترین فعالیت‌های شدید در ناحیه نزدیک چشم قرار دارند که دیواره چشم نامیده می‌شوند. در بالای چشم (در حدود ۱۵۰۰۰ متر) ، ماکزیمم خروج هوا به سمت بالا وجود دارد. مقداری از این هوا به طرف داخل حرکت می‌کند و به داخل چشم وارد می‌شود، که به این ناحیه ”ابر آزاد“ گفته می‌شود.<br>چشم متشکل از هوائی است که به آرامی فرو می‌رود و دیواره چشم یک جریان خالص میانگین رو به بالا دارد. گرمای چشم ناشی از فشردگی هوای آرام شده می‌باشد. مکانیزم‌های عمومی چشم و دیواره چشم کاملاً قابل درک نیستند. چشم در چرخه باد استوائی کاهش تغییر فاز آب را باعث می‌شود، یعنی این‌که حالت چشم یک مؤلفه اساسی برای همه شاره‌های در حال چرخش است. جریان باد ابر گرادیان که قوی‌تر از بادهای محلی گرادیان فشار می‌باشند، در نزدیکی شعاع ماکزیمم بادها ایجاد می‌شوند و این باعث می‌شود که هوا از چشم به سمت دیواره چشم و گریز از مرکز باشد. ویلوگبی در سال ۱۹۹۱ میلادی، بیان کرد که بادهای چرخشی داخل توفان‌های استوائی از یک تا ۴ درصد تغییر گرادیان برخوردارند.<br>حالت دیگر از چرخه‌های باد استوائی که احتمالاً در شکل‌گیری و حفظ چشم نقش دارد، هم‌رفت در دیواره چشم است که در چرخه‌های باد استوائی به شکل باند طویل و باریک باران بوده و در جهت باد افقی قرار می‌گیرد. به نظر می‌رسد که این باندها به سمت مرکز کره چرخه باد استوائی قرار می‌گیرند که باندهای کروزی نامیده می‌شوند. یک چرخش مستقیم از هوای گرم و مرطوب ایجاد شده و در این سطح همگرا می‌شود، این چرخش در داخل این باندها بالا می‌رود و در هوا همگرا شده و روی ۲ کناره این باندها پائین می‌آید. این فرونشینی بالای یک منطقه وسیع خارج از باند باران، توزیع و در یک منطقه داخلی کوچک متمرکز می‌شود. به دلیل فرونشینی متمرکز محصور روی سطح داخلی باند، این گرمای محصور به طرف داخل قوی‌تر است. زیرا تیزی فشار در طول باند، به علت سبک بودن هوای گرم افت می‌کند. افت فشار بر سطح داخلی باعث می‌شود که بادهای مماسی اطراف چرخه باد استوائی بر اثر افزایش گرادیان فشار افزایش یابند. این باند سرانجام به طرف مرکز حرکت می‌کند و دور آن حلقه می‌زند و چشم و دیواره آن شکل می‌گیرند. بنابراین ابر آزاد چشم ممکن است ناشی از ترکیب نیروی گریز از مرکز دینامیکی جرم خارج از چشم و داخل دیواره چشم و با یک نیروی پائین‌برنده ناشی از هم‌رفت رطوبت باشد.</font><br></div></div></div> text/html 2012-02-22T09:26:15+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/336 <font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در زمان شوروی سابق در شهر سنت پیترز بورگ (لنین گراد سابق) در موسسه ون ای ای اولین پروژه ها برای طراحی ماه نورد ها مریخ نورد ها و کاوشگر های زهره انجام شدند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اما در واقع می توان گفت که شوروی در پروژه ی ساخت ماه نورد ها چندان موفق نشد. ماه نورد هایی که در لنینگراد سابق ساخته شدند برای کار روی ماه مناسب نبودند. موسسه ی صنعتی ون ای ای ساخت قسمت حرکتی ( مانند ساختار چرخ ها) ماه نورد را بر عهده گرفت و بدین ترتیب اولین ماه نورد شوروی طراحی و ساخته شد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">موسسه ی صنعتی ون ای ای دو برتری نسبت به موسسه های صنعتی دیگر داشت. اولین برتری این موسسه متخصصان آن بودند. متخصصان این موسسه در زمینه ی چگونگی تماس چرخ های ماه نورد با سطوح مختلف آزمایش های لازم را به عمل آورده بودند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">موسسه ی و ن ای ای طراحی چرخ های ماه نورد ها را برعهده گرفت و این دومین برتری این موسسه محسوب می شد زیرا در آن زمان هیچ نهاد صنعتی دیگری توانایی مدیریت این قسمت از پروژه را نداشت. بسیاری از محققان بر این باور بودند که دریا های شنی ماه خیالی است. گروهی از کارشناسان پیشنهاد دادند تا ماه نورد مانند قایق باشد. اما تمام این طرح ها عملی نشدند. دانشمند معروف شوروی سابق کارلیف بر این باور بود که ماه دارای سطحی سخت است و فرود ماه نورد روی ماه باید به نرمی صورت بگیرد.بسیاری از دانشمندان شوروی سابق در دو موسسه ی و ن ای ای و OKB-۱ گرد هم آمدند تا در این پروژه همکاری کنند. همانطور که می دانیم ماه جو ندارد و دمای آن در روز از ۱۵۰- تا ۱۵۰ + درجه ی سانتیگراد تغییر می کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">بنابراین تصمیم گرفته شد تا تمام ابزار های ماه نورد در محفظه ایی (که دارای تنظیم کننده ی حرارت باشد) قرار داده شوند. برای اینکه ماه نورد بتواند شب ها در ماه فعالیت خود را ادامه دهد تصمیم گرفته شد تا رادیاتور ماه نورد درمحفظه ای نگهداری شود و منبع انرژی گرمایی ماه نورد تمام ابزار را از سرما حفظ کند. در برنامه ی شوروی تصمیم گرفته شد تا از انرژی خورشیدی برای حرکت ماه نورد به کار گرفته شود. هنگامی که فضانوردان امریکا روی سطح ماه فرود آمدند و مشاهده کردند که باتری های خورشیدی ماه نورد شوروی توسط گرد و غبار های ماه پوشیده نشده است شگفت زده شدند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ولی آن ها خود با این مشکل رو به رو شدند. می توان گفت که ماه نورد شوروی دو گونه سرعت داشت یکی km/h ۰,۸۵ و دیگری km/h۲ . اینگونه سرعت ها سبب بالا بردن گردو غبار ماه نمی شد و در نتیجه باتری های خورشیدی ماه نورد به آسانی کار خود را انجام می دادند. کنترل ماه نورد ها از فاصله ی ۴۰۰۰۰۰ هزار کیلومتری صورت می گرفت و سبب می شد تا ماه نورد سرعت کمی هنگام حرکت داشته باشد. شوروی در برنامه ی سفر به ماه محل فرود ماه نورد ها را برای فرود فضانورد های خود تعیین کرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در ۱۹ فوریه سال ۱۹۶۹ شوروی ماه نورد خود را به کمک موشک پروتون پرتاب کرد اما محفظه ی فشار هوای راکت پروتون با مشکل مواجه شد و راکت به همراه ماه نورد منفجر شدند. ۱۷ نوامبر سال ۱۹۷۰ ماه نورد شوروی روی سطح ماه فرود آمد. دانشمندان شوروی محاسبات دقیق برای فرود ماه نورد و چگونگی عملکرد آن را انجام داده بودند. ماه نورد اول شوروی با موفقیت ماموریت خود را انجام داد و در مدت ۱۰ ماه مسافتی حدود ۱۰۵۴۰ متر را پیمود. ماه نورد دوم شوروی که در ژانویه ی سال ۱۹۷۳ به سطح ماه رسید از نظر فنی با ماه نورد اول شوروی تفاوت اساسی داشت. یکی از تفاوت های آن در مقایسه با ماه نورد قبلی این بود که ماه نورد دوم در روز سوم خود مسافتی حدود ۱۶۵۳۳متر را طی کرده بود. اما ماه نورد دوم به دو دلیل از کار افتاد. دلیل اول این بود که هنگامی که ماه نورد باتری ها ی خورشیدی خود را باز کرده بود با حرکت به عقب خود وارد یکی از دهانه های ماه شد و شن سطح ماه وارد صفحات خورشیدی آن شد. دلیل دوم آن این بود که شن های سطح ماه همچنین وارد رادیاتور ماه نورد شدند و سبب افرایش دمای آن محفظه شدند و سرانجام ماه نورد هم از کار افتاد. در سال ۱۹۷۷ شوروی در صدد پرتاب سومین ماه نورد خود شد اما تمام راکت های حمل کننده ی پروتون برای پرتاب ماهواره های ارتباطاتی در نظر گرفته شده بودند به همین دلیل سومین ماه نورد شوروی از رسیدن به ماه بازماند. طراحی تمام ماه نورد ها در موسسه صنعتی و ن ای ای شوروی صورت گرفت در این موسسه علاوه بر طراحی ماه نورد ها طراحی کاوشگر های دیگر نیز صورت گرفت. با فرود آمدن آپولو های امریکا می توان گفت که بخش زیادی از فعالیت موسسه ی ون ای ای شوروی در زمینه ی ماه نورد ها رو به کاستی نهادند.</span></font> text/html 2012-02-22T09:25:20+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/335 <div style="text-align: justify;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">سرشت یا ماهیت تکاملی علوم و فنون عصر ما و تاثیر آن بر فرد و جامعه را جز در تحقق رویا های دیرینه انسان در مورد پرواز در هیچ چیز دیگری نمی توان به وضوح مشاهده کرد. دانش واقعی پرواز که بسیاری از سالخوردگان ما در گذشته یی نه چندان دور شاهد تولد آن بوده اند، در آغاز بسیار آهسته و بدون جار و جنجال زیاد رشد می کرد ولی به زودی سرعت پیشرفت های آن از چنان شتابی برخوردار شد که در عرض چند دهه (که در مقابل تاریخ لحظه یی بیش به حساب نمی آید) کلیه موانع و فواصل مکانی موجود در بین کشورهای جهان را از بین برد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هوانوردی یکی از فنونی است که از همان ابتدای قرن بیستم مشارکت نزدیک و صمیمانه دانشمندان، مهندسان و صنعتگران رشته های مختلف را طلب می کرد و از این طریق مرزهای دانش پرواز را به سرعت توسعه داد، چرا که برای مثال هیچ کس قادر نبود تمامی دانش و اطلاعات مربوط به طرح ، تولید و پرواز یک هواپیمایی جهت حمل و نقل را به تنهایی کسب کند یا مورد استفاده مفید قراردهد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">امروزه رشته های فنی دیگری از قبیل انرژی هسته یی، شمارشگر های سریع الکترونی و سفینه های فضایی نیز به همان اندازه دشوار و بغرنج هستند، با این همه هوانوردی رشته یی است که از اختراع شخصی چند مخترع پیشتاز آغاز شده و تا سطح یک تولید عظیم اجتماعی ارتقا یافته است. در این تلاش دسته جمعی هر گروه از متخصصان طراحی با هماهنگی کاملی نظیر آنچه که در بین اعضای یک ارکستر سمفونی می توان دید با هم به فعالیت می پردازند تا محصولی ارائه دهند که تولید آن هرگز از عهده یک متخصص تنها بر نمی آید . همچنین پیشرفت صنعت هواپیما سازی به سطحی رسیده است که با پایان کار طراحی هر نوع جدید هواپیما بلافاصله تولید انبوه آن شروع می شود و دیگر نیازی به تولید یک هواپیمای نمونه برای بررسی نواقص احتمالی طرح آن احساس نمی شود. اکنون با صراحت می توان گفت که دورنمای هیچ علمی به اندازه علم پرواز وسیع نیست. این علم به انسان کمک می کند که نه تنها مانند پرندگان و حتی بسیار بیشتر، بهتر، بالاتر و سریع تر از آنها پرواز کند بلکه همچنین خود را از جاذبه کره زمین آزاد سازد و در فضای بیکران آسمان گام گذارد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">هوانوردی اسرار بی شماری از طبیعت زمین و هوای اطراف آن و از قوانین حاکم بر حرکت موجودات زنده و غیر زنده آن را برای بشر فاش ساخت و او را با برخی مشکلات و امکانات فضانوردی آشنا کرد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">فضانوردی پرده از روی اسرار دیگری نیز برداشت و انسان امروزی متقاعد شده که بدون ادامه سفرهای فضایی و انجام اکتشافات علمی در فضا هرگز به راز آفرینش پی نخواهد برد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● راز پرواز</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">▪ به طور کلی چهار نیرو در پرواز هواپیما مهمترین نقش را دارند که عبارتند از؛</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">۱) نیروی کشش</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">۲) نیروی برا</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">۳) نیروی پسا</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">۴) نیروی جاذبه زمین.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">راز اصلی پرواز هواپیما در موتور یا موتورهای آن بلکه در اصل در شکل بال های آن و در خواص فیزیکی هوا نهفته است. به عبارت دیگر پرواز هواپیما تنها زمانی میسر است که بال های آن به سرعت از میان هوا عبور کنند. در این حالت بال ها نیروی بلندکننده یی به نام نیروی برا تولید می کنند که با نیروی جاذبه زمین مقابله می کند و هواپیما را از سطح زمین بلند کرده و بالا می برد. ولی چون وجود و دوام این نیرو به حرکت بال ها و ادامه آن بستگی دارد، نیروی محرکه یی لازم است که بتواند بال ها را همچنان در حال حرکت نگه دارد و در هوا پیش ببرد. موتور هواپیما بال های آن را از چنین نیروی محرکه یی که «نیروی کشش » نامیده می شود برخوردار می کند.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">نیروی کشش موتور علاوه بر پیش راندن هواپیما و عبور دادن سریع بال ها از میان هوا باید بر نیروی پسا یعنی نیروی ناشی از مقاومت هوا در برابر هواپیما نیز غلبه کند. این نیرو که از لحظه آغاز حرکت ایجاد می شود در موقع افزایش سرعت پرواز از نیروی کشش کمتر و در موقع کاهش سرعت پرواز از آن بیشتر می شود، به عبارت دیگر در یک پرواز مستقیم و افقی با سرعت ثابت مقدار نیروی پسا با نیروی کشش برابر می شود.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">نیروی برا در بلند کردن هواپیما از سطح زمین و تحمل وزن آن در هوا بزرگ ترین سهم را دارد. این نیرو ظاهراً نامریی است. نیروی برا که همان اختلاف فشار بین هوای روی بال و هوای زیر بال است وقتی که از نیروی جاذبه زمین بیشتر باشد ارتفاع پرواز را افزایش می دهد ولی هر گاه مقدار آن از نیروی جاذبه زمین کمتر باشد ارتفاع پرواز کاهش می یابد. در یک پرواز مستقیم و افقی با ارتفاع ثابت نیروی برا در واقع باید با نیروی جاذبه زمین مساوی شده باشد.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">سطح رویین بال را قوسی یا نسبت به سطح زیرین آن قوسی تر می سازند. با این کار مسیر جریان هوا از لبه حمله بال تا لبه فرار آن طولانی تر می شود، در نتیجه وقتی که بال از میان هوا عبور می کند سرعت جریان هوا در سطح رویین آن از سرعت جریان هوا در سطح زیرین آن بیشتر می شود.</span></font><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این افزایش جریان هوا در روی بال که از سرعت کمتر و فشار بیشتری برخوردار است، امکان بلند کردن بال را فراهم می آورد. لازم به یاد آوری است که تغییر فشار در اثر تغییر سرعت در همه گازها و مایعات وجود دارد و این پدیده تابع قانونی است که توسط دانشمندی به نام «دانیل برنولی» کشف و به اصل یا قانون برنولی معروف شده است.</span></font></div> text/html 2012-02-22T09:24:01+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/334 <div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2">تقریبا همه کسانی که به فضا می روند به «بیماری فضا» مبتلا می شوند که دلیل آن اختلال کارکرد گوش درونی است و از مهمترین نشانه های آن می توان به سردرد اشاره کرد.<br>علاوه بر این، در وضعیت بی وزنی، مایعات به سمت بخش های بالایی بدن می روند و باعث می شود که شخص دچار گرفتگی بینی شود و صورتش متورم شود. استخوان ها کلسیم از دست می دهند که باعث تشکیل سنگ کلیه می شود. ماهیچه ها لاغر و قلب کوچک می شود.<br>علاوه بر خشکی و پف کردن، قد فرد نیز بلندتر می شود. نبود جاذبه گرانشی باعث می شود قد بیشتر فضانوردان تا پنج سانتی متر بلندتر شود.<br>دانشمندان برای بررسی تکامل جنین در فضا، موش های بارداری را به فضا فرستاده اند. از آنجا که تکامل گوش داخلی جنین در حالت بی وزنی صورت می گیرد، موش های نوزاد به مشکلات تعادل دچار می شوند.<br>اگر هنگام خواب خروپف می کنید، راه حلش سفر به فضاست. در یک پژوهش صورت گرفته در سال ۲۰۰۱ مشخص شد افرادی که در خواب خروپف می کنند، مشکل شان در فضا حل می شود.<br>بیشتر فضانوردان هنگام خواب در فضا دچار مشکل می شوند. در طول یک روز در ایستگاه فضایی خورشید شانزده بار طلوع و غروب می کند و در نتیجه آهنگ طبیعی بدن مختل می شود.<br>در شاتل فضایی، فضانوردان با آهنگ موسیقی از خواب برمی خیزند و روز کاری را آغاز می کنند. این آهنگ را مرکز فرماندهی ماموریت در هاستون پخش می کند که البته برای پخش آهنگ ها سلیقه فضانوردان را در نظر می گیرد. اما در ایستگاه فضایی، فضانوردان با زنگ ساعت از خواب برمی خیزند.<br>اگر روزی بدون لباس فضایی در وضعیت خلأ قرار گرفتید، نفس تان را در سینه حبس نکنید زیرا انبساط ناگهانی گازها به ریه تان آسیب می رساند.<br>در وضعیت خلأ، آب موجود در زبان، بینی و گوش ها تبخیر می شود.<br>چنین حادثه یی در سال ۱۹۶۵ روی داد. در آن هنگام در آزمایشی که ناسا انجام می داد، لباس فضایی از کار افتاد و فرد آزمایشگر به مدت ۱۵ ثانیه در خلاء کامل قرار گرفت.<br>برخلاف فیلم های هالیوودی، اگر شخص در وضعیت خلأ قرار گیرد منفجر نمی شود. نبود اکسیژن در خون است که باعث مرگ فرد می شود که البته حدود دو دقیقه طول می کشد.<br>نگهداری و مصرف غذاها در فضا بسیار دشوار است. بیشتر غذاهای فضانوردان درون لوله های آلومینیومی (همانند لوله خمیردندان) ذخیره می شود که حاوی حریره غلات است. فضانوردان به خوردن غذاهایی به شکل حبه یا دیگر غذاهای آب زدایی شده نیز عادت دارند.<br>هرچند که فضانوردان می توانند چاشنی هایی مانند نمک و فلفل به غذای خود اضافه کنند، اما غذاهای دانه یی ممکن است در مری یا بینی گیر کند و باعث خفگی شود.<br>گم شدن اشیا در ایستگاه و شاتل فضایی امری عادی است. فضانوردان یا مرتب چیزی را گم می کنند، یا دیگر چیزهایی را که همکاران شان گم کرده اند، پیدا می کنند هر چیزی که در جای خود محکم نشده باشد در فضا شناور است و شاید هم گم شود.<br>فضانوردان پس از بازگشت به زمین، به زحمت دست و پای خود را تکان می دهند. شاید همین دلیلی است که فضانوردان از فرود در سطح زمین با عنوان «تولد دوباره» یاد می کنند.<br>فضانوردانی که مدت های طولانی در فضا اقامت کرده اند، می گویند دشوارترین چیزی که خود را باید با آن هماهنگ کنند این است که اگر چیزی را که در دست دارند رها کنند، می افتد،<br>بهتر است فکر سفر به فضا را از سر بیرون کنید، اگر هم رفتید دیگر برنگردید.<br>تاکنون هجده نفر در ماموریت های فضایی درگذشتند، همه آنها یا هنگام رفت یا هنگام برگشت دچار سانحه شدند، نه هنگام اقامت در فضا. البته تعداد زیادی هم هنگام تمرین یا رویدادهای دیگر درگذشتند.</font></div> text/html 2012-02-22T09:22:07+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/333 <div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2"><br><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/satellite__.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><br>صنعت و فناوری هوافضا به دلیل ویژگی ها و کاربردهای خاص و منحصر به فرد همواره از بااهمیت ترین و ارزشمندترین صنایع و فناوری ها به شمار رفته است. به طور معمول پیشرفته ترین محصولات و فناوری ها ابتدا در این حوزه تولیدشده و سپس در سایر حوزه های فناوری مورداستفاده قرار گرفته اند.فناوری فضایی به دلیل خصوصیات اش از فناوری هوایی پیچیده تر و دست یافتن به آن از نظر اقتصادی و نظامی و سیاسی ارزشمندتر و حائزاهمیت تر است.یکی از مقوله هایی که در صنعت فضانوردی اهمیت ویژه و بسزایی دارد ماهواره ها و یا همان قمرهای مصنوعی هستند که بی درنگ به دور زمین درحال چرخشند.<br>ایده استفاده از ماهواره ها برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم توسط آرتورسی کلارک (Arthur C Clarke) دانشمند، ریاضیدان و نویسنده انگلیسی بر سر زبان ها افتاد. او پیشنهاد داد یک ماهواره ارتباطی در مدار ژئوسنکرون زمین (Geostationary orbit) که در فاصله ۰۰۰ ۳۶ کیلومتری سطح زمین و بالای خط استواست قرار گیرد تا توانایی پوشش سیگنال های رادیویی و تلویزیونی را برای۴۰ درصد سطح زمین داشته باشد. این ماهواره می تواند قسمت مشخصی از سطح زمین را به صورت ثابت تحت پوشش خود داشته باشد.<br>● قمرهای مصنوعی<br>لغت ماهواره بر طبق تعاریف رایج به سفینه ای گفته می شود که در مداری مشخص و به دور یک سیاره دیگر درحال گردش است. در عصرحاضر که ماهواره و فناوری های وابسته به آن پیشرفت قابل ملاحظه ای در جوامع ایجاد کرده است بخشی از تحقیقات و پژوهش های علمی - تخصصی که در آزمایشگاه های فضایی انجام می شود هرگز امکان انجامشان برروی کره زمین وجودنداشت. این تحقیقات که بسیار زیاد و متنوع است در رشته های پزشکی، مهندسی و سایر رشته ها درحال انجام است و تاکنون دستاوردهای فراوان و ارزنده ای را به جوامع بشری هدیه کرده است. ماهواره هایی که در فضا و درحال گردشند، می توانند اطلاعات باارزشی را در اختیار ما قراردهند که سبب تحولات شگرفی در زمینه های علمی و تحقیقاتی خواهدشد.<br>● زیرساخت ها<br>همه فناوری های رایج و موجود برای ایجاد و حفظ بقای خود نیازمند نیروها و زیرساخت هایی هستند که در اجزای تشکیل دهنده آن فناوری باید وجودداشته باشد تا بتوان از آن فناوری استفاده کرد و آن را توسعه داد. درباره استفاده از فناوری فضایی دیگر به زیرساخت هایی نیاز داریم تا بتوان این فناوری را توسعه داد، این زیرساخت به این شرح است:<br>۱) سیستم پرتاب و هدایت برای دستیابی به موقعیت موردنظر در فضا<br>۲) تأمین تجهیزات و امکانات موردنیاز در فضا، مطابق نیاز<br>۳) ایستگاه و پایگاه های زمینی پرتاب و کنترل تجهیزات<br>هم اکنون سیستم پرتاب توسط موشک هایی که برای این منظور طراحی شده اند انجام می شود و سایر روش های پرتاب و هدایت درحال طی کردن مراحل تحقیقاتی خود هستند، بخش دوم زیرساخت ها یعنی تجهیزات و امکانات موردنیاز در فضا شامل تجهیزات آزمایشگاهی - تحقیقاتی، مخابراتی و تجهیزات موردنیاز فضانوردان در مدت حضورشان در فضا می باشد و بخش سوم زیرساخت ها شامل ایستگاه ها و پایگاه های زمینی برای پرتاب و هدایت ماهواره است که همزمان وظیفه کنترل پرتاب را نیز برعهده دارند.<br>● ساختمان ماهواره<br>ماهواره ها یا همان قمرهای مصنوعی از دو بخش عمده تجهیزات بهره می گیرند:<br>۱) تجهیزات مخابراتی<br>۲) تجهیزات غیرمخابراتی<br>بخش اول) از تجهیزات شامل آنتن ها و تکرارکننده ها و ترانس پاندرهاست. در این قسمت سیگنال های فرستاده شده از زمین پس از دریافت و تقویت و تغییر فرکانس مجدداً به زمین فرستاده می شوند و بدین ترتیب ارتباط ماهواره با زمین و ایستگاه مربوطه برای ارسال و دریافت اطلاعات برقرار می شود.<br>بخش دوم) از تجهیزات درواقع قسمت پشتیبانی فنی ماهواره است که شامل سیستم کنترل حرارتی، سیستم کنترل موقعیت و مدار، سیستم های مکانیکی، سیستم منبع تغذیه و موتورهای مربوطه است.<br>● نحوه ارتباط<br>برای برقراری ارتباط با ماهواره از یک ایستگاه زمینی احتیاج به یک دیش بزرگ (Uplink Antenna) است که موجب تمرکز و ارسال اطلاعات به ماهواره می شود. در این ارتباط که میان ماهواره و ایستگاه زمینی برقرار می شود از دو نوع موج و فرکانس استفاده می شود. یکی برای Uplink (فرستادن اطلاعات به ماهواره) و دیگری برای Downlink (دریافت اطلاعات از ماهواره). دیش نصب شده برروی ماهواره سیگنال دریافتی از ایستگاه زمینی را به یک دستگاه گیرنده می فرستد و پس از پردازش به فرستنده ماهواره انتقال می دهد و توسط آنتن فرستنده ماهواره مجدداً به سمت زمین تابیده می شود.<br>سیگنال ارسالی به سطح زمین توسط دیش های معمولی دریافت و جمع آوری شده و سپس به یک دستگاه گیرنده ماهواره انتقال می یابند و در آنجا مورد پردازش قرار می گیرند.<br>قدرت سیگنال دریافتی بر روی زمین، نسبت به فاصله زاویه، قدرت فرستندگی ماهواره و نیز نقطه گیرندگی دیش دریافت اطلاعات و آب و هوا و غیره متفاوت بوده و به صورت یک الگوی خاص معرفی می شود.<br>● انواع ماهواره ها<br>۱) ماهواره های ارتباطی و مخابراتی (communications satellites)<br>این گروه از ماهواره ها برای ارتباطات رادیویی - تلویزیونی، اینترنتی و ارتباطات مخابراتی مورد استفاده قرار می گیرند. نخستین ماهواره از این گروه، ماهواره ای با نام Echo۱ بود که در سال ۱۹۶۰ به فضا پرتاب شد و پس از آن 1Relay و 1Telstar نیز به آن پیوستند.<br>نخستین ماهواره مخابراتی با مدار زمین ثابت Syncom۳ بود که در سال ۱۹۶۴ در مدار قرار گرفت. هم اکنون ماهواره Inmost که در سال ۱۹۷۹ در مدار قرار گرفت برای برقراری ارتباط تلفن همراه ماهواره ای در ۸۰ کشور جهان مورد استفاده قرار می گیرد.<br>تقریباً تمام ماهواره های مخابراتی در مدار زمین به صورت ساکن قرار گرفته اند و علائم تلفنی و تلویزیونی به ماهواره فرستاده شده و پس از پردازش توسط ماهواره به ایستگاه زمینی مخابره می شود. بزرگترین ماهواره مخابراتی که هم اکنون در مدار زمین فعال است ماهواره Intellset۶ است که امکان برقراری ۱۲۰۰۰۰ تماس تلفنی همزمان و چندین کانال تلویزیونی را دارد و در حدود ۱۳۰ کشور در مالکیت و عملیات این ماهواره سهیم اند.<br>۲) ماهواره های هواشناسی (Weather Satellites)<br>این گروه از ماهواره ها برای مطالعات جوی و هواشناسی مورد استفاده قرار می گیرند و توسط داده هایی که به زمین ارسال می کنند مانند موقعیت ابرها، دما و... وضع هوا پیش بینی می شود.<br>نخستین ماهواره از این گروه، ماهواره Tiros بود که در سال ۱۹۶۰ در مدار قرار گرفت که توانایی ارسال تصاویر مادون قرمز از ابرها و نیز توانایی شناسایی توفان ها و مسیر آنها را داشت. پس از آن ماهواره های دیگری نیز مانند Nimbus و Itos در مدار قرار گرفتند.<br>ماهواره های هواشناسی دو نوع اند، آنهایی که در مدار زمین به صورت ساکن قرار دارند که به صورت پیوسته یک سوم زمین را زیر نظر دارند و گروهی که در مدار قطبی مستقرند که می توانند هر ۱۲ ساعت یک بار کل سطح زمین را پوشش دهند.<br>ماهواره های هواشناسی با ارسال دمای هوا، دمای زمین، سرعت باد و حرکت ابرها هواشناسان را در پیش بینی هوا در روزهای آینده یاری می دهند.<br>۳) ماهواره های هدایت و ناوبری (Navigation Satellites)<br>این دسته از ماهواره ها برای تعیین و موقعیت و هدایت وسایل نقلیه دریایی، هوایی و زمینی مورد استفاده قرار می گیرند.<br>شبکه ای از ماهواره های ردیابی در سراسر جهان به مردم کمک می کند تا محل دقیق خود را با اختلاف چند متر بیابند.<br>نخستین ماهواره از این نوع، ماهواره Transit۵A بود که در سال ۱۹۶۳ در مدار قرار گرفت. این ماهواره با ارسال سیگنال های خاص توانایی هدایت کشتی ها و هواپیماها را داشت. این گروه از ماهواره ها به دلیل تعداد کم نمی توانستند همه جای زمین را در یک زمان پوشش دهند و به همین دلیل پس از مدتی سری ماهواره های Navstar یا GPS که شامل ۲۴ ماهواره است در مدار قرار گرفت.<br>با ارسال این ماهواره استفاده کننده ها قادر خواهند بود مکان خود را از نظر طول، عرض و ارتفاع به درستی تعیین کنند (برای مطالعه بیشتر درباره این دسته از ماهواره ها می توانید به روزنامه ایران شماره ۳۶۱۹ به تاریخ ۸۶‎/۲‎/۳ صفحه دانش مراجعه کنید).<br>۴) ماهواره های تحقیقاتی (Research Satellites)<br>این دسته از ماهواره ها برای انجام مطالعات و تحقیقات علمی مورد استفاده قرار می گیرند، تحقیقاتی در زمینه میدان های مغناطیسی، تشعشعات کیهانی، مشخصه های اجرام فضایی، مطالعه امواج خورشیدی و رادیویی از معروف ترین ماهواره های این گروه می توان به هابل (Hubble)، سایلوت (Salyut)، میر (Mir)، اسکای لب (Sky lab) اشاره کرد.<br>۵) ماهواره های نظامی (Military Satellites)<br>ماهواره های این گروه عمدتاً در فعالیت های جاسوسی - دفاعی و تهاجمی به کار گرفته می شوند. این فعالیت ها مانند شنود اطلاعات و مکالمات، شناسایی حملات موشکی، شناسایی مراکز خاص، هدایت نیروهای تهاجمی، ایجاد اختلال در مکالمات رقیب و غیره هستند.<br>۶) ماهواره های شناسایی (Reconnaissance Satellites)<br>این گروه از ماهواره ها اطلاعات فراوانی را از زمین دریافت کرده و به مراکز کنترل می فرستند. ماهواره های شناسایی استفاده گسترده ای دارند و در بخش های مختلف می توان از آنها استفاده کرد. به عنوان نمونه در مطالعات زمین شناسی می توان مشخصات گسل ها و آتشفشان ها را بررسی کرد و یا در شناسایی منابع آبی سطحی و نیز مطالعه در مورد آب های زیرزمینی و جزر و مد دریاها، ارزیابی و شناسایی جنگل ها و مراتع و بررسی تراکم و کیفیت جنگل ها، بررسی در مورد تنوع زیست محیطی و زیستگاه های حیات وحش، شناسایی آلودگی های مواد آلاینده مانند آلودگی های نفتی، پیش بینی زلزله، توفان، سیل و گردباد، نقشه برداری از تمامی سطوح زمینی و دریایی، مناطق شهری از جمله بافت های شهری، مطالعه و تحقیق راه های حمل و نقل و طراحی راه های جدید از جمله موارد کاربرد این دسته از ماهواره هاست.<br>از معروف ترین ماهواره های این گروه می توان به Seacet, Spot, Landset۱, Topex و Jers اشاره کرد.<br></font></div> text/html 2012-02-22T09:18:28+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/332 <div style="text-align: center;"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/albert_einstein_1.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><br><div style="text-align: justify;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">دو برادر دوقلو را که یکی فضانورد است و دیگری یک شغل عادی دارد، در نظر بگیرید. پس از گذشت سالیان متمادی زمانی که هر دو به خانه برمی گردند، در کمال تعجب، برادر فضانورد جوانتر از دیگری به نظر می رسد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">این همان نظریه دوقولوی (Twin) آلبرت انیشتین (Albert Einstein) است. هرچند ممکن است عجیب به نظر برسد، اما طبق نظریه نسبیت انیشتین کاملا درست است. تئوری نسبیت به ما می گوید که با سریعتر شدن سرعت حرکت در فضا، سرعت پیشروی زمان کندتر می شود. بنابراین به نظر می رسد سفر به فضا، روش مناسبی برای جوان ماندن باشد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● یک نظر مخالف</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اخیرا برخی از محققین به نتایجی مغایر با نظریه فوق دست یافتند و معتقدند سفر به فضا، تاثیری کاملا برعکس دارد و حتی ممکن است انسان را به پیری زودرس دچار کند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">فرانک کوچینوتا (Frank Cucinotta) - از دانشمندان برجسته ناسا (NASA) در زمینه تشعشعات - در مرکز فضایی جانسون، در این باره می گوید: "مشکل نظریه انیشتین این است که ما نمی توانیم تشعشات فضایی و روند طبیعی گذر عمر را در علم بیولوژی بگنجانیم."</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">او می افزاید: "حرکت در فضا امکان نفوذ اشعه به داخل کروموزم های شخص را ایجاد می کند، این عمل ممکن است به تلومرها (telomer) - سرپوش مولکولی کوچکی در انتهای DNA - آسیب برساند. با بازگشت به زمین، فقدان تلومرها ارتباط مستقیم با سالخوردگی پیدا می کند."</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">تا کنون تاثیرات ایستگاههای فضایی و شاتل ها بر فضانوردان، البته در صورت وجود، بسیار اندک بوده؛ این فضانوردان دائما درون میدان مغناطیسی محافظ زمین - که باعث انحراف اشعه ها می شود - در گردشند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● تجارب واقعی</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ناسا در نظر دارد در سال ۲۰۱۸، فضانوردان را به منظور رجعت به ماه و نهایتا سفر به مارس، به خارج از این حلقه محافظ بفرستد. در چنین ماموریت هایی فضانوردان برای هفته ها یا ماه های متوالی در معرض اشعه خواهند بود. ناسا بسیار مشتاق است که بداند آیا خطر "پیری در اثر اشعه" واقعا وجود دارد یا خیر؟ و در صورت مثبت بودن نتیجه، به فکر چگونگی حل این مشکل باشد؟</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">طبق اظهارات جری شی (Jerry Shay) - یک دانشمند سلول شناس در مرکز پزشکی دانشگاه تگزاس، دانشمندان به تازگی درگیر این سئوال شده اند، درحقیقت در حال حاضر اطلاعات علمی دانشمندان در زمینه ارتباط بین تابش اشعه ها و از بین رفتن تلومرها بسیار محدود است، اما اخیرا با حمایت های ناسا مشغول مطالعه مورد مذکور هستند. نتایج چنین تحقیقاتی برای همگان - چه بر روی زمین و چه در فضا - مفید خواهد بود.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● عملکرد فیوز مانند تلومرها در سلول</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">تلومرها مانند فیوز یک بمب ساعتی به صورت شاخه های بلندی از DNA ها هستند که هر بار با تقسیم سلولی کوتاه می شوند. زمانی که تلومرها بیش از حد کوتاه شوند، عمر آن سلول به اتمام رسیده و دیگر قادر به تقسیم شدن نیست، این مرحله به عنوان "پیری در اثر تکرار" شناخته شده است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">اگر چنین فیوزی در داخل هر سلول بدن انسان موجود نباشد، سلول ها قادر به ادامه رشد و تقسیم نامحدود نیستند. در واقع، دانشمندان بر این باورند که به علت وجود تلومرهاست که تعداد دفعاتی که اکثر سلول های بدن انسان می توانند تنها ۵۰ تا ۱۰۰ بار تقسیم سلولی انجام دهند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">یکی از تئوری های اخیر مطرح شده در زمینه پیری زودرس می گوید :"به مجرد اینکه سلول های بدن افراد با محدودیت تحمیل شده از طرف تلومرها مواجه می شوند، کمبود سلول های جدید و تازه باعث بروز علائم پیری مانند چروکیدگی پوست، افتادگی اندام ها و نهایتا ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن، می شوند."</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">تحقیقات جدیدی که توسط فرانک کوچینوتا و همکارانش انجام شده، نشان داده که تشعشعات حاصله از "هسته های فلزی" - که جزء اصلی هر اشعه است - به طور قطع به تلومرهای سلول های بدن انسان آسیب می رسانند.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">به منظور اثبات این قضیه، آنها در نوع بخصوصی از سلولهای خون انسان به نام لیمفوسایت (lymphocyte) را در لابراتوار در معرض هر دو اشعه گاما و اشعه فلزی قرار دادند. کوچینوتا در این باره اظهار داشته :</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">"ما به نتایج شگفت آوری در این باره دست یافتیم، اشعه فلزی بیش از اشعه گاما در تخریب تلومرها موثر است، این تفاوت ممکن است به دلیل فضای وسیع تری باشد که اشعه فلزی تحت الشعاع قرار می دهد."</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">به هر حال اگر دانشمندان تشخیص دهند که کدام نوع اشعه بر تلومرها تاثیر منفی دارد، قادر به یافتن روشی برای اجتناب از آن نیز خواهند بود.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">آنچه مسلم است هدف اصلی ناسا از انجام این تحقیقات، جوان نگه داشتن فضانوردان یا حداقل جلوگیری از پیری زودرس آنها است.</span></font><br></div></div> text/html 2012-02-22T09:16:07+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/331 <div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2">«نقطه رنگ پریده آبی» Pale Blue Dot ، نام و لقب عکس مشهوری است که به وسیله کاوشگر فضایی ویجر ۱ از زمین گرفته شده است. این عکس ، نمایی از زمین در برابر گستره عظیم فضا به دست می‌دهد.<br>در عین حال «نقطه رنگ‌پریده آبی» ، نام کتابی است که به وسیله دانشمند مشهور آمریکایی -کارل ساگان- با الهام از همین عکس ، نوشته شده است.<br>در سال ۲۰۰۱ سایت space.com ، این عکس را به عنوان یکی از ۱۰ عکس برتر علمی گرفته شده از فضا ، انتخاب کرد.<br>این عکس از فاصله ۶.۴ میلیارد کیلومتری از زمین گرفته شده است. در این عکس زمین تنها ۰.۱۲ پیکسل ، اندازه داشت. این عکس به وسیله یک دوربین با زاویه باریک ۳۲ درجه و با استفاده از فیلترهای آبی ، سبز و بنفش گرفته شد.<br>کارل ساگان در کتاب «نقطه رنگ‌پریده آبی» درباره این عکس می‌نویسد:<br>«ما موفق شدیم که این عکس را از عمق فضا بگیریم و اگر شما به آن نگاه کنید ، یک نقطه می‌بینید.<br>به آن نقطه بار دیگر نگاه کنید. آنجاست. آنجا خانه است. ما آنجاییم.<br>هر کسی که دوست داریم ، هر کسی را که می‌شناسیم ، هر کسی که از او تا به حال شنیده‌ایم ، هر انسانی که تا به حال زیسته است ، ‌روی همین نقطه به سر برده است.<br>مجموع همه خوشی‌ها و رنج‌‌های ما ، هزاران آموزه‌ اقتصادی ، ایدئولوژی‌ و مذاهب دلگرم‌کننده ، هر شکارچی و کاوشگری ، هر قهرمان و ترسویی ، هر آفریننده و نابودکننده تمدنی ، هر شاه و رعیتی ، هر زوج جوان عاشقی ، هر کودک امیدواری ، هر مادر و پدری ، هر مخترع و مکتشفی ، هر معلم اخلاقی ، هر سیاستمدار فاسدی ، هر ابرستاره‌ای ، هر رهبر عالی‌رتبه‌ای و هر معصوم و گناهکاری در تاریخ نوع بشر روی همین نقطه غبارگونه معلق در پرتو آفتاب ، تجلی یافته‌ و زیسته‌ است.<br>زمین جایگاه کوچکی در گستره بیکران گیتی است. به رودهای خونی فکر کنید که به وسیله ژنرال‌ها و امپراتور‌ها جاری شدند تا آنها بتوانند برای زمانی کوتاه ، آقای قسمتی از این نقطه شوند. به اعمال وحشیانه‌ای فکر کنید که به وسیله ساکنان یک گوشه از این نقطه بر سر ساکنان یک گوشه دیگر به سختی قابل تشخیص آمد‌.<br>چقدر کج‌فهمی‌های آنها زیاد بود ، چقدر برای کشتن یگدیگر حریص بودند ، چقدر نفرتشان عمیق بود. وضعیتمان ، تصور مهم بودنمان ، تصور اینکه حق ویژه‌ای در عرصه گیتی داریم ، این نقطه رنگ‌پریده را به چالش کشیده است.<br>سیاره ما ، نقطه کوچکی در سیاهی عظیم احاطه‌کننده‌اش است. در همه این بیکرانگی ، چیزی نیست که بتواند از جایی برای کمک از شر خودمان به یاری‌مان بیاید. این مهم بر عهده خود ماست. گفته می‌شود که ستاره‌شناسی باعث فروتنی می‌شود و من می‌خواهم اضافه کنم که ستاره‌شناسی باعث خودسازی می‌شود.<br>به باور من شاید هیچ برهانی درباره نابخردی غرور نوع بشر ، بهتر از این تصویر دور از دنیای کوچکمان نباشد.<br>از نظر من ، این تصویر ، بر مسئولیت ما برای برخورد مهربانه و مشفقانه با یکدیگر تأکید می‌کند و همچنین بر گرامی داشتن و محافظت از این نقطه آبی رنگ پریده ، تنها خانه‌ای که تا به حال شناخته‌ایم.</font></div> text/html 2012-02-22T09:04:13+01:00 www.dezpart.ir صیدالپور http://www.dezpart.ir/post/330 <font style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;" size="2">تا به حال ۴۶ زن در قالب فضانورد و متخصص امور فنی و مهندسی به فضا رفته‌اند. در این میان پنج نفر آنها در برنامه‌های شوروی- روسیه شرکت داشته و ۴۱ نفر از طرف ناسا به فضا فرستاده شده‌اند.<br></font><div style="text-align: center;"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/tereshkova.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><div style="text-align: center;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">والنتینا ترشکوا: اولین زنی که به فضا رفت</span></font><br><div style="text-align: right;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● والنتینا ترشکوا فضانورد روس اولین زنی بود که در تاریخ ششم ژوئن ۱۹۶۳ به فضا رفت. در عین حال او اولین فرد عادی بود که به فضا رفت. او در ابتدا کارگر کارخانه پارچه‌بافی بود که به چتربازی علاقه داشت و در اوقات فراغتش چتربازی می‌کرد. ترشکوا در سال ۱۹۳۷ در روستایی واقع در یاروسلاو ابلاست شوروی به دنیا آمد. پدرش راننده تراکتور و مادرش کارگر بود. هنگام گذراندن کلاس‌های چتربازی توسط سازمان فضایی شوروی به عنوان فضانورد انتخاب شد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">پس از پرواز یوری گاگارین اولین فضانورد تاریخ در سال ۱۹۶۱ به فضا، سرمهندس بخش راکت شوروی به این فکر افتاد که زنان را به فضا بفرستد. سال ۱۹۶۲ ترشکوا به عنوان کاندیدای فضانوردی انتخاب شد. از میان ۴۰۰ نفر داوطلب، فقط چهار نفر انتخاب شدند که در انتها ترشکوا شرایط اولیه انتخاب فضانورد زن چترباز زیر سی سال با قد کمتر از ۱۷۰ سانتی‌متر و وزن کمتر از ۷۰ کیلوگرم عنوان شده بود. البته ترشکوا را نه تنها به دلیل توانایی‌های ویژه‌اش بلکه بیشتر به دلیل پس‌زمینه پرولتاریایی و مرگ پدرش در جنگ فنلاند انتخاب شد. پس از آنکه ترشکوا ماموریتش را در فضا انجام داد، از او پرسیدند که اتحاد جماهیر شوروی در مقابل خدمت او به میهن چگونه باید تشکر کند. ترشکوا درخواست کرد مکان دقیقی که پدرش در آنجا کشته شده است را ببیند. این کار انجام شد و در حال حاضر آنجا بنای یادبودی در مرز روسیه و فنلاند قرار دارد. از آن به بعد ترشکوا چندین بار به فنلاند سفر کرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">تمرینات اعزام به فضا شامل پرواز در شرایط بی‌وزنی، تست‌های جداسازی، سانتریفیوژ، تئوری راکت، مهندسی دستگاه‌های فضایی، ۱۲۰ پرش با چتر و آموزش خلبانی با جت جنگی MIG-۱۵UTI می‌شد. افراد انتخاب‌شده تحت آموزش و تمرین فراوان قرار می‌گرفتند و پنج داوطلب باقیمانده به درجه ستوان نیروی هوایی رسیدند. و بالاخره در شانزدهم ژوئن ۱۹۶۳ ترشکوا به فضا فرستاده شد. او اولین زن و اولین فرد عادی بود که به فضا رفت. البته او در فضا دچار حالت تهوع و مشکلات دیگر فیزیکی شد. اما با این حال ۴۸ بار دور مدار زمین گشت و نزدیک به سه روز را در فضا گذراند. ترشکوا در یک پرواز بیش از همه فضانوردان آمریکایی در فضا ماند. به علاوه عکس‌هایی از افق گرفت که بعدها برای شناخت لایه‌های جو زمین مورد استفاده قرار گرفت.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در ابتدا اتحاد جماهیر درصدد بود برنامه پرواز زنان به فضا را با جدیت دنبال کند ولی ۱۹ سال طول کشید تا دومین زن – سوتلانا ساویتسکایا- به فضا برود و هیچ‌یک از چهار نفر دیگر گروه فضانوردی ترشکوا هرگز پرواز نکردند. ترشکوا پس از انجام این ماموریت به آکادمی نیروی هوایی ژوکوفسکی پیوست و سال ۱۹۶۹ در رشته مهندسی هوافضا فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت دکترا در این رشته شد. از طرفی به دلیل شهرتش برای پست‌های سیاسی بسیاری انتخاب شد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۴ از اعضای شورای عالی بود، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۹ رئیس شورا بود و سال‌ها در کمیته مرکزی حزب کمونیست فعال بود. ترشکوا در سال ۱۹۹۷ با درجه ژنرالی بازنشسته شد. یک سال بعد ترشکوا با نیکولایف تنها مرد مجردی که به فضا پرواز کرده بود ازدواج کرد.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">در مراسم جشن ازدواج آنها خروشچف (رهبر شوروی سابق) به همراه افراد مهم دولت و رهبران برنامه‌های فضایی حضور داشتند. یک سال بعد فرزند ترشکوا و نیکولایف – النا آندریانونا- متولد شد. آندریانونا تنها کسی است که پدر و مادرش هر دو به فضا پرواز کرده‌اند. ترشکوا بعدها از نمایندگان مطرح شوروی در خارج از کشور شد و در اکثر فعالیت‌های سیاسی، فرهنگی و زنان شوروی و سازمان ملل حضور داشت و لقب «قهرمان اتحاد جماهیر» به او داده شد که بالاترین افتخار آن دوران به شمار می‌رفت. به علاوه مدال‌های بیشماری دریافت کرد، از جمله «مدال انقلاب اکتبر لنین»، «مدال کارل مارکس»، «مدال طلای صلح» و جایزه بین‌المللی زنان «سیمبا». به علاوه عناوین «قهرمان چکسلواکی»، «قهرمان ویتنام» و «قهرمان مغولستان» نیز به او اعطا شد. سال ۱۹۹۰ از دانشگاه ادینبارو دکترای افتخاری دریافت کرد. منطقه‌ای در ماه نیز به نام ترشکوا نامگذاری شده است.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ترشکوا قدرت سیاسی‌اش را از دست داد، ولی اعتبارش حفظ شد. او همچنان قهرمان روسیه است و از دید بسیاری او در تاریخ فضایی روسیه پس از یوری گاگارین و آلکسی لئونوف مهم‌ترین شخصیت است. ترشکوا پس از بازنشستگی همواره در اتفاقات مربوط به فضا حضور دارد و با وجود آنکه دیگر نقش مهمی ندارد، باز هم کانون توجه محافل مختلف است. ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه برای هفتادمین سالروز تولدش او را به خانه‌اش دعوت کرد و برایش جشن گرفت. ترشکوا می‌گوید دوست دارد به مریخ سفر کند، حتی اگر این سفر بی‌بازگشت باشد. </span></font><br><div style="text-align: center;"><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/sally_ride.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● سالی راید: جوان‌ترین فضانورد</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"></font><div style="text-align: justify;"><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">سالی راید فضانورد آمریکایی در سال ۱۹۸۳ و بیست سال پس از والنتینا ترشکوا به فضا رفت و اولین زن آمریکایی است که به فضا پرواز کرد. در آن زمان راید جوان‌ترین فضانوردی بود که به ماموریت فضایی فرستاده شد.سالی راید در سال ۱۹۵۱ در لس‌آنجلس به دنیا آمد. ابتدا در کالج سوراثمور ثبت‌نام کرد ولی بعد به دانشگاه استنفورد رفت و در رشته فیزیک فارغ‌التحصیل شد. راید یکی از هشت‌هزار نفری بود که به آگهی ناسا (سازمان فضایی آمریکا) برای داوطلب برنامه فضایی پاسخ دادند. او در سال ۱۹۷۸ وارد ناسا شد. در هنگام گذراندن دوره آموزشی برقرارکننده ارتباط کپسول دومین و سومین پرواز شاتل فضایی بود و در ساخت بازوی روبات شاتل نقش فعالی داشت. او در تاریخ هجدهم ژوئن ۱۹۸۳ در شاتل فضایی «چنلجر» به فضا فرستاده شد و علاوه بر اولین فضانورد زن آمریکایی، اولین کسی بود که در فضا از بازوی روباتیک استفاده کرد و بازو را برای نگهداری ماهواره مورد استفاده قرار داد. راید یک سال بعد دوباره به فضا فرستاده شد. او تا به حال حدود ۱۴ روز و ۸ ساعت در فضا بوده است. در جریان حادثه شاتل فضایی رئیس کمیسیون تحقیقات حادثه شد و کمیته تحقیقی را راهنمایی کرد. سپس اولین گزارش برنامه‌ریزی استراتژیک ناسا تحت عنوان «رهبری و آینده آمریکا در فضا» را نوشت. راید موسس «اداره جست‌وجوی ناسا» است. او در سال ۱۹۸۷ ناسا را ترک کرد و به تدریس در دانشگاه استنفورد پرداخت.</span><br style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">دو سال بعد کرسی دانشگاه سن‌دیه‌گوی کالیفرنیا را به دست آورد و رئیس انستیتوی فضایی کالیفرنیا شد. سال ۲۰۰۳ دعوت شد تا به بورد تحقیقاتی حادثه شاتل فضایی کلمبیا بپیوندد. او در حال حاضر رئیس «موسسه علمی سالی راید» سازمانی که در سال ۲۰۰۱ تاسیس کرد، است. این موسسه برنامه‌ها و کتاب‌های فضایی سرگرم‌کننده برای دانش‌آموزان ابتدایی و راهنمایی با تمرکز بر دختران تولید می‌کند. راید تا به حال چندین کتاب نوشته و در نوشتن چندین اثر با دیگران همکاری داشته است. مخاطب اصلی کتاب‌های او کودکان هستند. راید تا به حال افتخارات و جوایز بسیاری کسب کرده است، از جمله «جایزه جفرسون» برای خدمات عمومی، «جایزه ون براون»، «عقاب لیند برگ»، «جایزه تئودور روزولت» NCAA و «مدال ملی پرواز فضایی». او تنها کسی است که در کمیته تحقیقاتی هر دو حادثه فضایی حضور داشته. در حال حاضر دو مدرسه ابتدایی در آمریکا به افتخار او، سالی راید نامگذاری شده‌اند. </span></font><br><br><div style="text-align: center;"><img style="width: 222px; height: 304px;" src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/christa_mcauliffe.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● کریستا مک اولیف؛ اولین زنی که در فضا کشته شد</span></font><br><br><div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2">کریستا مک اولیف اولین زن معلمی بود که به فضا رفت. او برای برنامه فضایی ناسا «معلم در فضا» از میان ۱۱هزار داوطلب انتخاب شد و هنگام انجام ماموریت در جریان حادثه شاتل فضایی «چلنجر» کشته شد. مک اولیف در سال ۱۹۴۸ در بوستون ماساچوست متولد شد. پس از اتمام کالج در مدرسه‌ای شروع به تدریس کرد. او از جوانی تحت تاثیر ماموریت فضایی آپولو و قدم گذاشتن انسان به ماه بود. او در فرم ثبت‌نام در برنامه فضایی ناسا نوشت: «من تولد عصر فضا را دیده‌ام و دوست دارم در آن شرکت کنم!» او در سن ۲۲ سالگی با استیون جی.مک‌اولیف ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های اسکات و کارولین شد. هنگامی که در حادثه کشته شد، فرزندانش ۹ و ۶ ساله بودند. او در سال ۱۹۸۵ برای برنامه ناسا انتخاب شد و به مدت یک‌سال آموزش دید. پس از انتخاب، مصاحبه‌های بیشماری با تلویزیون از جمله مجری‌های معروف تلویزیون مثل لری کینگ، دیوید لترمن و رجیس فیلبین انجام داد. او برخورد خوبی با رسانه‌ها داشت و در نتیجه پروژه «معلم در فضا» مورد توجه عموم قرار گرفت. به همین دلیل هم بود که حضور مک اولیف در حادثه شاتل فضایی تاثیر عمیقی بر مردم آمریکا گذاشت. او در بیست و هشتم ژانویه ۱۹۸۶ به فضا رفت، ولی شاتل در جریان حرکت دچار نقص شده، منفجر شد. مک اولیف پس از مرگش افتخارات و جوایز فراوانی کسب کرد و مرکز تحقیقات کنکورد و مرکز آموزش فضایی یوتا را به یاد او کریستا مک‌اولیف نام نهادند. به علاوه یک ستاره دنباله‌دار، کوهی در ماه و ۳۵ مدرسه را به نام او نامگذاری کردند. سال ۱۹۹۰ فیلم تلویزیونی «چلنجر» در مورد او ساخته شد. نمایش «غلبه بر جاذبه» نیز نوشته «جین اندرسن» داستان زندگی دختر ۶ ساله کریستا مک اولیف را بازگو می‌کند که مجبور است واقعه مرگ مادرش را تحمل کند. این نمایش برنده جایزه «امی» شده است.<br></font></div><br><img src="http://dezpart1.persiangig.com/Files_Site/Mohandesi/Mohandesi_havafaza/anousheh_ansari.jpg" alt="سایت علمی دانشجویی دزپارت www.dezpart.ir" border="0" hspace="0" vspace="0" align="bottom"><br><font size="2"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">● انوشه انصاری؛ اولین زن ایرانی که به فضا رفت</span></font><br><br><div style="text-align: justify; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><font size="2">انوشه انصاری اولین زن ایرانی است که به فضا رفت. البته او فضانورد حرفه‌ای نیست و تاجری موفق است که با هزینه شخصی به فضا پرواز کرد. او اولین زن توریست فضایی تاریخ به شمار می رود.<br>انوشه انصاری در سال ۱۹۶۶ در مشهد متولد شد و سال ۱۹۸۴ به آمریکا مهاجرت کرد. در دانشگاه جورج میسن و جورج واشنگتن مهندسی برق خواند. پس از فارغ‌التحصیلی به کار در MCI پرداخت. او در سال ۱۹۹۱ با حمید انصاری ازدواج کرد. دو سال بعد با پس‌اندازهای شخصی شراکت همسر و برادر همسرش یک موسسه مخابراتی کوچک تاسیس کرد. این موسسه آن‌قدر موفق شد و گسترش پیدا کرد که سال ۲۰۰۰ کمپانی سونس آن را به قیمت ۵۵۰ میلیون دلار خرید. او در سال ۲۰۰۶ تصمیم گرفت با هزینه شخصی به فضا برود. میزان پول پرداختی برای سفر به فضای انصاری هیچ‌وقت فاش نشد، ولی این میزان حدود ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود. انصاری در تاریخ هجدهم سپتامبر ۲۰۰۶ از قزاقستان به فضا رفت و ۸ روز را در ایستگاه بین‌المللی فضایی به سر برد. انصاری در این سفر چند آزمایش آژانس فضایی اروپا را نیز انجام داد. او روی لباس فضایی‌اش پرچم ایران را نصب کرده بود و با وجود مخالفت دولت‌های روسیه و آمریکا در بر داشتن پرچم از این کار خودداری کرد. او می‌گوید که برنامه‌هایی برای گسترش این ماموریت بر بالا بردن سطح آگاهی مردم در مورد زمین در سر دارد. به انصاری افتخارات و جوایز فراوانی اعطا شده است، از جمله جایزه دانشگاه جورج میسن، جایزه دانشگاه جورج واشنگتن، جایزه دستاوردهای برجسته اقتصادی، جایزه تاجر موفق جوان سال و جایزه سالانه جنوب غربی. کمپانی مخابراتی او در میان ۵۰۰ کمپانی برتر جهان است که سریع‌ترین میزان رشد را داشتند. مجله فورچون نیز در سال ۲۰۰۱ نام او را در لیست ۴۰ نفر فرد برتر زیر ۴۰ سال قرار داد و جایزه موفقیت اقتصادی ملی در سال ۲۰۰۰ را به خود اختصاص داد. پس از سفر به فضا نیز «جایزه مدار» انجمن ملی فضا و انجمن توریسم فضایی به او اهدا شد. انصاری در حال حاضر در فعالیت‌های خیریه و اجتماعی بسیاری حضور دارد، از جمله در سازمان «یک‌‌ آرزو کن» تگزاس و مرکز کودکان کالین کانتی فعال است و در چندین سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی دیگر عضو است.<br></font></div></div></div></div></div></div></div>